Ο πρώτος έρωτας ζει για πάντα μέσα μας...

2018-09-16

Ηταν ο πρώτος σου έρωτας.
Ο πιο αθώος, ο πιο αληθινός... 
Ίσως και ο μοναδικός.
Πώς είναι δυνατόν να τον ξεχάσεις;
Τον κλείδωσες τόσο βαθιά μες στην καρδιά σου, που είναι αδύνατο να καταφέρει να μπει άλλος.
Δεν υπάρχει θέση για άλλον, όσο είναι ο παλιός σου έρωτας ακόμα εκεί...
Μα ακόμα κι αν τελικά μπει, τίποτα δεν θα'ναι το ίδιο.
Γιατί ούτε εσύ, είσαι το ίδιο άτομο από τότε...
Εκείνος ήταν ο παιδικός σου έρωτας κι έμεινε ανολοκλήρωτος.
Και κάπως έτσι, σε ακολουθεί, στην ενήλικη πλέον, ζωή σου...
Είναι εκεί για να σου θυμίζει, ότι κάποτε αφέθηκες.
Κάποτε δεν φοβόσουν να νιώσεις...
Πάγωσες λοιπόν τα αισθήματα σου για να προχωρήσεις αλλά, ακόμα χτυπάει η καρδιά σου, όταν τον βλέπεις...
Ακόμα νιώθεις έναν κόμπο στο στομάχι και σου κόβεται η ανάσα, καθώς τον βλέπεις να περνά κι ύστερα να χάνεται μες στο πλήθος...
Κι εσύ μένεις εκεί κοκκαλωμένη.
Μήπως ονειρεύεσαι ξύπνια;
Άραγε θα τον ξαναδείς ποτέ;
Σκέφτεσαι...
Mα γιατί δεν του μίλησες;
Γιατί άφησες μια τέτοια στιγμή να χαθεί; 

Στέλλα Κ.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...