Τα νεκρά αστέρια!

2019-02-24

Κάθε βράδυ, ειδικά το καλοκαίρι, τα αστέρια γίνονται για τους ανθρώπους ένα τεράστιο ευχολόγιο... Κάθε αστέρι κουβαλάει ευχες και όνειρα από ανθρώπους σε κάθε μηκος και πλατος της γης που ταυτόχρονα εστιάζουν σε αυτά και αφήνουν τα ανομολόγητα όνειρα τους επάνω τους...

Στην αστροφυσική όμως αυτό που εμείς βλεπουμε ως φωτεινό αστέρι, είναι ένα αστέρι το οποίο δεν υπάρχει πια... Έχει σβήσει και έχει πεθάνει πολλά χρόνια πριν, αυτό που εμείς βλεπουμε είναι το σημάδι που άφησαν «μετά θανατον». Ποσό περίεργο είναι αυτό;

O νυχτερινός ουρανός, που είναι πάντα τόσο ελπιδοφόρος και γεμάτος ομορφα συναισθήματα, δεν είναι τίποτε άλλο από ένα αστραφτερό νεκροταφείο... Ποσό άσχημα ακουστηκε αυτό; Καθόλου... Είναι από μόνο του ένα θαύμα, πως συνεχίζουμε να βλεπουμε και να μοιραζόμαστε κάτι που έχει πια χαθεί...

Βλεπουμε κάτι που δεν υπάρχει και όμως είναι εκεί για εμάς... Συνεχίζει να φωτίζει τις νύχτες μας για να κρεμάμε επάνω τους τα όνειρα μας... Λάμπουν δια της απουσίας τους, μόνο για εμάς... Ποσό τρυφερό είναι αυτό;

Πόσες απουσίες μετράς, αλλά κάπου μέσα σου ξέρεις ότι με έναν τρόπο είναι εδώ;;; Κάθε απουσία αφήνει ένα σημάδι που θα είναι πάντα εδώ για εμάς... Το μόνο που πρέπει να κανείς είναι να ψάξεις το σημάδι...


Domino Midas sin

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...