Τα νεκρά αστέρια!

Κάθε βράδυ, ειδικά το καλοκαίρι, τα αστέρια γίνονται για τους ανθρώπους ένα τεράστιο ευχολόγιο... Κάθε αστέρι κουβαλάει ευχες και όνειρα από ανθρώπους σε κάθε μηκος και πλατος της γης που ταυτόχρονα εστιάζουν σε αυτά και αφήνουν τα ανομολόγητα όνειρα τους επάνω τους...

Στην αστροφυσική όμως αυτό που εμείς βλεπουμε ως φωτεινό αστέρι, είναι ένα αστέρι το οποίο δεν υπάρχει πια... Έχει σβήσει και έχει πεθάνει πολλά χρόνια πριν, αυτό που εμείς βλεπουμε είναι το σημάδι που άφησαν «μετά θανατον». Ποσό περίεργο είναι αυτό;

O νυχτερινός ουρανός, που είναι πάντα τόσο ελπιδοφόρος και γεμάτος ομορφα συναισθήματα, δεν είναι τίποτε άλλο από ένα αστραφτερό νεκροταφείο... Ποσό άσχημα ακουστηκε αυτό; Καθόλου... Είναι από μόνο του ένα θαύμα, πως συνεχίζουμε να βλεπουμε και να μοιραζόμαστε κάτι που έχει πια χαθεί...

Βλεπουμε κάτι που δεν υπάρχει και όμως είναι εκεί για εμάς... Συνεχίζει να φωτίζει τις νύχτες μας για να κρεμάμε επάνω τους τα όνειρα μας... Λάμπουν δια της απουσίας τους, μόνο για εμάς... Ποσό τρυφερό είναι αυτό;

Πόσες απουσίες μετράς, αλλά κάπου μέσα σου ξέρεις ότι με έναν τρόπο είναι εδώ;;; Κάθε απουσία αφήνει ένα σημάδι που θα είναι πάντα εδώ για εμάς... Το μόνο που πρέπει να κανείς είναι να ψάξεις το σημάδι...


Domino Midas sin

Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.