Ο λάθος άνθρωπος τη σωστή στιγμή!

2018-06-10

Όλοι μας ανεξαρτήτως ηλικίας ξοδεύουμε τον περισσότερο χρόνο της ζωής μας αναζητώντας -όπως θεωρούμε- το άλλο μας μισό. Τον άνθρωπο με τον οποίο θα μοιραστούμε στιγμές μαζί. Είναι δύσκολο και μερικές φορές αρκετά χρονοβόρο, όμως αξίζει τον κόπο. Τι γίνεται όμως όταν βρίσκεις τον λάθος άνθρωπο, όπως θα τον ονομάζαμε πολλοί. Τον άνθρωπο που εσύ μόνο πίστευες πως αξίζε αλλά τελίκα αποδείχθηκε το αντίθετο. 

Εκεί είναι σκούρα τα πράγματα. Εσύ να θεωρείς πως επιτέλους η αναζήτηση σου έλαβε τέλος, πως βρήκες τον άνθρωπο σου που πάντα έψαχνες και εκείνος να μην νιώθει ούτε στο ελάχιστο έτσι, ούτε σαν ιδέα να μην υπάρχει στο μυαλό του. Δεν είναι απαραίτητα κακό διότι αν δεν υπήρχαν αυτοί οι άνθρωποι πώς θα γνωρίζαμε τι πραγματικά αξίζουμε. Πώς θα γνωρίζαμε ποιος πραγματικά μας ταιριάζει και γενικά πώς θα ανακαλύπταμε ποιος είναι ο καταλληλότερος για μας. 

Όμως αυτό απαραίτητα δεν σημαίνει πως όλη αυτή η διαδικασία δεν έχει και τα αρνητικά της. Σε κάποια φάση αναλώνεσαι σαν άνθρωπος και νιώθεις πως ξόδεψες τόσο χρόνο άσκοπα και πρόσφερθηκες σε ένα άτομο το οποίο στην τελίκη δεν σε εκτίμησε όσο ήλπιζες εσύ ότι θα το κάνει. Νιώθεις απογοητευμένος και αποπροσανατολισμένος, ότι έχασες τον εαυτό σου και ότι θα χρειαστεί πολύ δουλειά για να τον ξαναβρείς. Νιώθεις μέσα σου ένοχος και αναρωτίεσαι τι ήταν αυτό που πήγε στραβά, μήπως έκανες κάτι που το προκάλεσε όλο αυτό. 

Αυτο όμως το να αναλυείς πράγματα και καταστάσεις σε υπερβολικό βαθμό όχι μονο καλο δεν κάνει, αλλά δεν έχει κιόλας νόημα διότι θα πρέπει να μάθουμε είτε με τον έναν, είτε με τον άλλον τρόπο ότι υπάρχουν γεγονότα στην ζωή τα οποία δεν μπορούμε να ελεγξούμε. Υπάρχουν συμβάντα στα οποία δεν μπορούμε να επέμβουμε και απλά σαν παθητικοί είμαστε υποχρεωμένοι να δεχτούμε τις ανάλογες συνέπειες. Γιατί αυτό είναι το σημαντικό. Όποιος και να είναι ο άνθρωπος που θα επιλέξουμε, είτε λάθος είτε όχι, δεν πρέπει να μετανιώσουμε για την επιλογή μας αυτή, αλλά να έχουμε το θάρρος και την πηγμή να δεχτούμε τις συνέπειες της επιλογής μας. Όλα στην ζωή είναι απαραίτητα. 

Δε χάνεις ποτέ όσο αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις. Πάντα κερδίζεις, είτε αυτό είναι ευχάριστες εμπειρίες είτε χρήσιμα μαθήματα που θα σε βοηθήσουν να προχωράς παρακάτω. Είναι δύσκολο σχεδόν αδύνατον ολοί μας να το βλέπουμε από αυτή την οπτική γωνία όταν μας συμβαίνει κάτι τέτοιο και οι περισσότεροι θα το αντιμετωπίζαμε με πολύ αρνητική στάση και το μόνο λογικό όταν δείχνεις τόσα συναισθήματα και αφοσίωση σε έναν άνθρωπο και εκείνος απλά σκεφτόταν τον εαυτό του και τίποτα άλλο. Βέβαια μερίκοι άνθρωποι ίσως να είναι του χαρακτήρα τους να μην μοιράζονται συναιασθήματα με τους άλλους ή να μην το έχουν νιώσει ούτε οι ίδιοι στο παρελθόν και να έχουν πληγωθεί και να προκαλείται έτσι μια αλυσυδωτή αντίδραση. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως είναι δουλεία μας αυτούς τους ανθρώπους που έτυχαν να εμφανιστούν στην ζωή μας και με κατά κάποιο τρόπο να την κάνουν ανω κάτω, αυτό δεν σημαίνει πως είναι αποκλειστικά δική μας δουλειά να προσπαθήσουμε να τους κατανοήσουμε η να θελήσουμε να τους διορθώσουμε. Όποιος και να προσπαθήσει να το επιχειρήσει στο τέλος θα καταλήξει ο ίδιος να χάσει το δικό του μυαλό. Δεν είμαστε ουτε ψυχαναλυτές, ούτε ψυχιάτροι να προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε τις συμπεριφορές τους και πάντα να αναρωτιομάστε τι κρύβουν οι πράξεις τους. Άλλωστε ένας άνθρωπος που νοιάζεται για σένα δεν θα σε άφηνε ποτέ να αναρωτηθείς για τα συναισθήματα του απέναντη σου. Θα έβρισκε πάντα τον τρόπο να σου δείχνει πόσο σε εκτιμά. Αν δεν το κάνει είναι κάτι που δεν σε αφορά και δε θα έπρεπε να σε απασχολεί πόσο μάλλον να σε στεναχωρήσει. 

Όλα γίνονται για έναν λόγο που δεν θα τον μάθουμε ποτέ σκοπός μας είναι πάντα να προχωράμε και να μαθαίνουμε από τους ανθρώπους και τις καταστάσεις που βιώνουμε είτε αυτές είναι καλές είτε είναι κακές. Και να μην ξεχνάμε πως δεν υπάρχει πιο βιώσιμη ηθική από το "όλα κύκλος είναι και η ζωή φέρνει τα πάνω κάτω ". 

Mar


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!