Ο κλειδούχος της ζωής μου!

2020-10-14

Πώς να σου κρυφτώ; Με διαβάζεις σαν ανοιχτό βιβλίο ήδη από την αρχή μας... Ξέρεις πάντα τι να μου πεις και ποια λόγια θα χρησιμοποιήσεις. Έχεις το κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες στην ψυχή, τη σκέψη και στο υποσυνείδητο μου κι αυτό σου το εμπιστεύτηκα εγώ. 

Ο κλειδούχος της ζωής μου έχει ένα μαγικό τρόπο να με ξεκλειδώνει κάθε φορά που γεμίζω κλειδαριές τα κουτάκια του μυαλού μου. Έχει τον τρόπο να με γεμίζει με στοργικά συναισθήματα κάθε φορά που αδειάζω και θέλω να κρυφτώ από τον κόσμο. Έχει μια αγκαλιά που χωράει όλο τον κόσμο, αλλά μια ξεχωριστή θέση περιμένει μόνο για μένα.

Κι όταν δεν ξέρω πως να εκφραστώ κάποιες φορές και τα χάνω. Όταν ξεσπάω σε δάκρυα, ώστε να ξεθυμάνω. Μένει να απορεί πως ηρεμούν τόσο γρήγορα κι απλά οι drama queens; Ποιον άσσο άραγε να κρύβω στο μανίκι; Η μόνη αλήθεια είναι πως στο τηλέφωνο δε φαίνονται τα μάτια μου.

Είναι φορές που ξέρει τι θα πω πριν καν μιλήσω. Μόνο ένα βλέμμα αρκεί και έχει πάρει το μήνυμα. Με έμαθε λέει και πλέον ξέρει κάθε αδυναμία μου απ' έξω. Βλέπει ακόμη κι αυτά που εγώ δεν μπορώ να δω, ούτε καν να αντιληφθώ. Γνωρίζει το κουμπί μου ανά πάσα ώρα και στιγμή, γνωρίζει τις αντιδράσεις μου λες και μαζί του, από πάντα, από όταν είχα γεννηθεί.

Κι έχει αυτά τα μάτια που μοιάζουν σαν να με γνώριζαν πριν καν με συναντήσουν και μιλούν κατευθείαν στην καρδιά μου, με μια οικειότητα ζεστού αίματος, σαν αδιάκοπος παλμός. Ένας άνθρωπος ατόφιος, αυθεντικός που όταν αγαπά δίνεται ολοκληρωτικά, αμοιβαία, χωρίς δεύτερες σκέψεις και πάντα με όλο του το είναι στραμμένο στον άνθρωπο του.

Ο ένας στους χίλιους. Ο μια φορά στους τόσους. Ο άνθρωπος μου. 

Υ.Γ. Κάθε νέα αρχή, κάθε συνέχεια, ας είναι δημιουργική. Ώρα να ξανασυστηθούμε. Καλώς σας βρήκα και πάλι φίλοι.

Νένα Ε.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!