Ο δολοφόνος επιστρέφει πάντα στον τόπο του εγκλήματος!

2018-07-01

«Έλα εγώ είμαι... 

Το ξέρω πως πάει καιρός... 

Αλλά πήρα για να σου πω ότι, πήγα στο μέρος όπου γνωριστήκαμε... 

Θυμάσαι;

Καλοκαίρι ήταν όπως τώρα... 

Μία, μία ήρθαν οι αναμνήσεις στο μυαλό μου... 

Τώρα θα αναρωτιέσαι γιατί σκαλίζω το παρελθόν.Απλά ένιωσα μια νοσταλγία αυτό είναι όλο... 

Ξέρεις μπορούσα να μας δω... 

Λες κι έβλεπα ταινία. 

Λες και το ζούσα ξανά απ' την αρχή... 

Δε σου κρύβω ότι, ήθελα να εμφανιστείς απ' το πουθενά εκείνη τη στιγμή... 

Να θυμηθείς κι εσύ τα παλιά... 

Να μην πούμε τίποτα. 

Αναρωτιέμαι... 

Πόσα πράγματα μπορούν ν' αλλάξουν μέσα στον χρόνο;

Κυρίως οι άνθρωποι... 

Αυτοί είναι που καθορίζουν την εξέλιξη των πραγμάτων. 

Μας συγχωρώ παρ' όλα αυτά. 

Τόσο ήταν να το ζήσουμε και τόσο το ζήσαμε. 

Ο χρόνος δεν επιστρέφει άλλωστε... 

Σ' αφήνω τώρα. 

Δε σκόπευα να κάνω πολύ θόρυβο άλλωστε και να ενοχλήσω τη σιωπή σου... 

Αντίο.»

Στέλλα Κ.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!