Ο χώρος και ο χρόνος!

2017-11-25

Χώρος και χρόνος... Διαστάσεις του σύμπαντος και της ζωής. Διαρκώς θέλουμε να μεγαλώνουμε το χώρο που μας ανήκει και να παρατείνουμε το χρόνο διάρκειάς μας στη γη. Κι όμως αυτές οι διαστάσεις στις σχέσεις λειτουργούν διαφορετικά.

Βλέπεις στις σχέσεις σου όσα πιο πολλά νιώθεις για κάποια, όσο πιο πολύ τη θες και την αγαπάς, τόσο περισσότερο κοιτάς να μειώσεις το χώρο μεταξύ σας. Χαραμάδες μικρές σας κρατάνε σε απόσταση, κι ακόμη κι αυτές θες να τις εξαφανίσεις. Κι ο χρόνος μακρυά από τον άνθρωπο σου θες να μικρύνει όσο το δυνατό περισσότερο. Κυνηγάς διαρκώς το χρόνο και εύχεσαι οι ώρες και τα λεπτά που βρίσκεσαι μακρυά του να εκμηδενιστούν.

Και κάπου εκεί συνειδητοποιείς ότι πνίγεσαι! Τόσες προσπάθειες εσύ κι εκείνη να γίνεται ένα, και ξαφνικά ασφυκτιάς! Και δεν ξέρεις ούτε το γιατί, ούτε το πώς έγινε αυτό. Και μπερδεύεσαι πιο πολύ. Και πονάς. Και ξαφνικά ζητάς το χώρο σου, το χρόνο σου. Μεγαλώνεις τις αποστάσεις που σας χωρίζουν και παρατείνεις το χρόνο παραμονής σου μακρυά της. Και την πληγώνεις. Και πληγώνεσαι παραπάνω! Δε θέλεις να πονάει και πόσο μάλλον η αιτία του πόνου της να είσαι εσύ.

Και εγώ σε ρωτάω. Πώς γίνεται να το αντέχεις αυτό; Πώς μπορείς να πνίγεσαι από εκείνη που σε αγαπάει και αγαπάς; Σε πνίγει η αγάπη ή σε τρομάζει το πόσα πολλά μπορείς να νιώσεις τελικά; Γιατί εγώ πολλά για τη ζωή δεν ξέρω, αλλα γνωρίζω τα εξής: άμα αγαπας και θες κάποιον, δε θες χώρο και χρόνο μακρυα του! Θες μηδέν χώρο μεταξύ σας και παραπάνω χρόνο κοντά του!

Γεωργία Καγιάννη


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!