Νέα αρχή...

2018-10-11

Όλα για έναν άνθρωπο ξεκίναν στην ηλικία του δημοτικού. Για την ακρίβεια πρώτη δημοτικού, στην ηλικία των έξι ετών. Αυτό το παιδάκι περνά την τεραστία καγκελόπορτα ενός κτηρίου για πρώτη φορά, αυτό το κτήριο είναι το σχολειό. Έξι χρόνια στο δημοτικό όσο μεγαλώνει θα μαθαίνει διάφορα πράγματα για την ζωή, φυσικά δεν θα μάθει τα πάντα στην συνεχεία θα ζήσει πολλά και θα κάνει φίλους και παρέες. Όταν τελειώσει το δημοτικό θα βρεθεί για ακόμη μια φορά φοβισμένο στην πόρτα του γυμνάσιου.

Τρία χρόνια στο γυμνάσιο πλέον πιο μεγάλο και πιο ώριμο. Ο χαρακτήρας αλλάζει όσο μεγαλώνει, μπορεί να κλειστεί περισσότερο στο εαυτό του, ή μπορεί και να ανοιχτεί προς τους άλλους. Έτσι διαμορφώνονται και οι παρέες μέσα στις τάξεις, γενικά στο γυμνάσιο γίνονται πολλές αλλαγές. Τα μαθήματα δυσκολεύουν, η σχέση μαθητή και καθηγητή αλλάζει και αρχίζουν και οι διακρίσεις ανάμεσα στους μαθητές.

Δεκαέξι χρονών βρισκόμαστε στο λύκειο πλέον, πιστεύω ότι εδώ καθορίζονται παρέες και φίλιες, πιθανότατα μιας ζωής. Ο χαρακτήρας βρίσκεται στα τελευταία σταδία, φυσικά όμως όσο μεγαλώνει δεν παύει να αναπτύσσετε. Επίσης συνήθως στην τρίτη λυκείου κρίνετε το μέλλον του παιδιού με βάσει της πανελλήνιες και την εισαγωγή τους στα πανεπιστήμια. Εδώ ολοκληρώνετε ένας κύκλος. Δώδεκα χρόνια σχολειού κλείνουν και πας για μια νέα αρχή, για την ακρίβεια το παιδάκι της πρώτης δημοτικού είναι πλέον ενήλικας και ξεκίνα την ενήλικη ζωή του φυσικά με τον ίδιο φόβο που είχε μικρός, αλλά με παραπάνω εφόδια για αυτό το ταξίδι.

Kona


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!