Νέα αρχή...

2018-10-11

Όλα για έναν άνθρωπο ξεκίναν στην ηλικία του δημοτικού. Για την ακρίβεια πρώτη δημοτικού, στην ηλικία των έξι ετών. Αυτό το παιδάκι περνά την τεραστία καγκελόπορτα ενός κτηρίου για πρώτη φορά, αυτό το κτήριο είναι το σχολειό. Έξι χρόνια στο δημοτικό όσο μεγαλώνει θα μαθαίνει διάφορα πράγματα για την ζωή, φυσικά δεν θα μάθει τα πάντα στην συνεχεία θα ζήσει πολλά και θα κάνει φίλους και παρέες. Όταν τελειώσει το δημοτικό θα βρεθεί για ακόμη μια φορά φοβισμένο στην πόρτα του γυμνάσιου.

Τρία χρόνια στο γυμνάσιο πλέον πιο μεγάλο και πιο ώριμο. Ο χαρακτήρας αλλάζει όσο μεγαλώνει, μπορεί να κλειστεί περισσότερο στο εαυτό του, ή μπορεί και να ανοιχτεί προς τους άλλους. Έτσι διαμορφώνονται και οι παρέες μέσα στις τάξεις, γενικά στο γυμνάσιο γίνονται πολλές αλλαγές. Τα μαθήματα δυσκολεύουν, η σχέση μαθητή και καθηγητή αλλάζει και αρχίζουν και οι διακρίσεις ανάμεσα στους μαθητές.

Δεκαέξι χρονών βρισκόμαστε στο λύκειο πλέον, πιστεύω ότι εδώ καθορίζονται παρέες και φίλιες, πιθανότατα μιας ζωής. Ο χαρακτήρας βρίσκεται στα τελευταία σταδία, φυσικά όμως όσο μεγαλώνει δεν παύει να αναπτύσσετε. Επίσης συνήθως στην τρίτη λυκείου κρίνετε το μέλλον του παιδιού με βάσει της πανελλήνιες και την εισαγωγή τους στα πανεπιστήμια. Εδώ ολοκληρώνετε ένας κύκλος. Δώδεκα χρόνια σχολειού κλείνουν και πας για μια νέα αρχή, για την ακρίβεια το παιδάκι της πρώτης δημοτικού είναι πλέον ενήλικας και ξεκίνα την ενήλικη ζωή του φυσικά με τον ίδιο φόβο που είχε μικρός, αλλά με παραπάνω εφόδια για αυτό το ταξίδι.

Kona


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...

Πώς να σου κρυφτώ; Με διαβάζεις σαν ανοιχτό βιβλίο ήδη από την αρχή μας... Ξέρεις πάντα τι να μου πεις και ποια λόγια θα χρησιμοποιήσεις. Έχεις το κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες στην ψυχή, τη σκέψη και στο υποσυνείδητο μου κι αυτό σου το εμπιστεύτηκα εγώ.