Να σε ρωτήσω;

2016-04-30

Ζηλεύεις;

Εγώ ζηλεύω...πολύ!

Όχι όχι δε ζηλεύω σα γατούλα.

Δεν είμαι χαριτωμένη. Δεν είμαι ερωτεύσιμη.

Ζηλεύω σα δαίμονας.

Κι όσο πιο πολύ σε θέλω, τόσο πιο διψασμένος είναι ο δαίμονάς μου.

Αν σ'αγαπώ;

Χα! Χρυσέ μου.

Αν σ'αγαπώ την έβαψες.

Τη βάψαμε κι οι δυο!

Αν σ'αγαπώ θέλω βοήθεια, αλλιώς ο δαίμονας θα μας φάει!

Πίστεψε με, ήμουν χρόνια μόνη κι οι δαίμονές μου είναι δυνατοί!

Πίστεψε με θέλει να με πονάς πολύ για να ηρεμήσει ο δαίμονας.

Αγάπη θέλω και σιγουριά.

Ναι τόσο γυναικούλα είμαι και δεν ντρέπομαι!

Να 'ξερες πόση αγάπη και στοργή μπορεί να σου δώσει αυτή η γυναικούλα!

Και θα το δεις. Θα στο δείξω.

Εκτός αν φύγεις.

Για πες... Θα φύγεις;

Γεωργία Καγιάννη


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.