Να γεμίζεις τα δικά σου κενά!

2019-06-01

Θυμάμαι τους ανθρώπους να μιλάνε για 'μένα από τότε που γεννήθηκα. Τους θυμάμαι να με βαραίνουν με ιδιότητες, με ένα σωρό δικά τους απωθημένα. "Είναι έξυπνη, είναι ζόρικη, είναι σβέλτη, είναι δυνατή". Απ'όλες αυτές τις γνώμες, εγώ μόνο μία αποζητούσα. Μόνο μία προσπαθούσα να φτάσω, να καλύψω με όλη μου τη δύναμη. 

Λένε πως οι κόρες είναι ερωτευμένες με τους πατεράδες τους. Τι γίνεται όμως αν αυτός ο άνθρωπος λείπει από τη ζωή σου; Και όχι επειδή το έφερε η μοίρα και τον έχασες, ούτε επειδή εσύ έφταιγες κάπου... Αλλά επειδή αυτή ήταν η δική του επιλογή. Όλος αυτός ο μόνιμος μόχθος να του αποδείξεις κάτι... Πως είσαι έξυπνη, πως έχεις ταλέντα, πως είσαι όμορφη... Και κάθε φορά να χάνεις. Και όλο αυτό να το κουβαλάς για χρόνια ατελείωτα. 

Η αποτυχία να στιγματίζει κάθε στιγμή σου... Τις φιλίες, τις σχέσεις σου, μέχρι και τις στιγμές που θέλεις με τον εαυτό σου. Αυτός που έπρεπε να σε σηκώσει και να σε κάνει να πατήσεις στα πόδια σου, σε ισοπέδωσε με τον χειρότερο τρόπο. Σε άφησε να προχωρήσεις μόνη και αβέβαιη. Ακολούθησαν κι άλλοι που πάτησαν σε αυτό. Πήραν όλα όσα μπορούσαν από εσένα. Εκμεταλλεύτηκαν όλα όσα ήθελες πάντοτε να δώσεις αλλά ποτέ δεν μπόρεσες, γιατί κάποιος τα απέρριψε, και σε έκανε να αμφιβάλλεις για όλη σου την ύπαρξη. 

"Είσαι υπέροχη", σου έλεγαν. "Αποκλείεται", σκεφτόσουν. Και συνέχιζες να ζεις με όλα τα κατάλοιπα των άλλων, να γεμίζεις κενά, να εκπληρώνεις προσδοκίες, περιμένοντας μια στιγμή ανταμοιβής. Κάποτε μεγάλωσες, άρχισες να την ψάχνεις αλλού. Οι άνθρωποι σε πάτησαν γι'αυτό. Ο ένας μετά τον άλλον, ξανά και ξανά... 

Μέχρι που ήρθε αυτός. Αυτός που όχι μόνο σου είπε πως είσαι υπέροχη, αλλά σε έκανε και να το δεις μέσα στους πιο σκοτεινούς σου λαβυρίνθους. Αυτός που δεν σε άφησε για τα λάθη σου, αλλά σε έκανε να αγαπήσεις τον εαυτό σου μέσα στην ατέλεια του. Αυτόν που σου έδειξε πως σημασία δεν έχει αυτός που σε φέρνει στον κόσμο, αλλά το ποιός επιλέγεις να μένει δίπλα σου σε αυτόν. Μα το πιο σημαντικό; Αυτός που σε έκανε να δεις τον εαυτό σου μέσα από τα μάτια του. Σε έκανε να τον αγκαλιάσεις, να τον συγχωρέσεις κι επιτέλους να τον αγαπήσεις. Γιατί εσύ είσαι και ήσουν "υπέροχη". Και κανένας, ποτέ, δεν πρέπει να σε κάνει να πιστέψεις το αντίθετο.

Grey turned black



ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!