Μοναξιά!

2016-10-05

Και τώρα γιατί νιώθω μοναξιά; 

 Πριν λίγο έγραφα πόσο δυνατή σε κάνει και τώρα πονάει.

Γιατι; 

 Από πού κι ως πού; 

Γιατί; 

Πεθαίνω αλήθεια.

Έχω αυτό το σφίξιμο και ξαφνικά ένα πνιγμένο κλαμα.

Γιατί;

Έχω αφήσει την τηλεόραση να παίζει.

Πίνω τον καφέ και στρίβω τσιγάρα. Και δεν τα καταφέρνω κιολας.

Όχι δεν το ξεκίνησα πάλι!

 Όταν είμαστε μαζι δεν έχω κάτι.

Αλλά τώρα με έπιασε. 

 Θα περάσει... 

 Έλα να κοιμηθούμε μαζι και θα περάσει...

Γεωργία Καγιάννη


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...