Μοναξιά!

Και τώρα γιατί νιώθω μοναξιά; 

 Πριν λίγο έγραφα πόσο δυνατή σε κάνει και τώρα πονάει.

Γιατι; 

 Από πού κι ως πού; 

Γιατί; 

Πεθαίνω αλήθεια.

Έχω αυτό το σφίξιμο και ξαφνικά ένα πνιγμένο κλαμα.

Γιατί;

Έχω αφήσει την τηλεόραση να παίζει.

Πίνω τον καφέ και στρίβω τσιγάρα. Και δεν τα καταφέρνω κιολας.

Όχι δεν το ξεκίνησα πάλι!

 Όταν είμαστε μαζι δεν έχω κάτι.

Αλλά τώρα με έπιασε. 

 Θα περάσει... 

 Έλα να κοιμηθούμε μαζι και θα περάσει...

Γεωργία Καγιάννη


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.