Μοναξιά και μοναχικότητα...

2018-12-20

Ξεφυλλίζοντας ένα λεξικό στο ίδιο γράμμα θα συναντήσεις δύο γνώριμες στο άκουσμα λέξεις που μοιάζουν, στην πραγματικότητα όμως οι έννοιες τους διαφέρουν σημαντικά. Άτυπα θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε αφενός τη μοναχικότητα ως μία συνειδητοποιημένη εμβάθυνση στις επιλογές και προκλήσεις της ζωής μας και συνακόλουθα μια τάση επιλεκτικού διαχωρισμού των προσκλήσεων και προκλήσεων, αφετέρου τη μοναξιά ως μια κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε εκούσια ή εθελούσια , συχνά έχοντας την αίσθηση του φόβου για επικοινωνία , το αδιέξοδο αυτό καταλήγει στην απομόνωση.
Τι μας οδηγεί όμως στην μοναξιά και την απομόνωση; Μια μεταβατική περίοδος, προσαρμογής σε ένα νέο περιβάλλον (π.χ μια μετακόμιση, αλλαγή εργασιακού περιβάλλοντος, αλλαγή σχολείου κλπ), ένας χωρισμός, μια αδικαιολόγητη απόλυση, το πένθος για το χαμό ενός δικού μας ανθρώπου.

Ενώ από ψυχολογικής άποψης; Το γεγονός ότι δεν μπορούμε να χειριστούμε μια ή περισσότερες από τις παραπάνω καταστάσεις. Η δυσκολία εύρεσης διαύλου επικοινωνίας και η έλλειψη κατανόησης των αναγκών μας, οι ανασφάλειες και τα συμπλέγματα κατωτερότητας (κόμπλεξ), η αίσθηση αδυναμίας επιβολής και ανάδειξης της προσωπικότητας μας.

Εν όψει γιορτών οι άνθρωποι περνούν από τη μελαγχολία σε μια ξαφνική περίοδο χάριτος και μπαίνουν στο «τρυπάκι» να ταχθούν σε δύο μεγάλες κατηγορίες: τους μοναχικούς και αυτούς που επιλέγουν την μοναξιά χωρίς να έχουν προσαρμοστεί ή ενταχθεί κάπου, βιώνοντας την ως τη μόνη επιλογή.

Η μοναχικότητα είναι επιλογή. Εγκολπώνεται την αγάπη που αποδίδουμε στον εαυτό μας (μαθαίνοντας τον και εκπληρώνοντας οι ίδιοι τις ανάγκες του), την σταθερότητα στις επιλογές, την πληρότητα, την αρμονία. Ο μοναχικός άνθρωπος δίνει και δίνεται ανιδιοτελώς, χωρίς να έχει ανάγκη να γίνει αποδεκτός από όλους ή να προσκολληθεί σε άλλους ανθρώπους. Όλη η δύναμη πηγάζει από μέσα του, ο αμοιβαίος σεβασμός είναι το όπλο του, είναι καλά με τον εαυτό του και εκπέμπει κάτι αληθινό, χωρίς να προσποιείται.

Η μοναξιά είναι φόβος, είναι αυταπάτη. Νιώθεις μόνος ανάμεσα στους ανθρώπους , πως το ανείπωτο κενό μέσα σου δεν επουλώνεται, αδύναμος να επικοινωνήσεις να αναπτύξεις την επικοινωνιακή πλευρά σου. Είσαι εξαρτημένος από τις δυνάμεις των άλλων χωρίς να ενδυναμώνεις τη δική σου, ζητιανεύεις συναισθήματα που μπορείς να προκαλέσεις. Αρκείσαι στα λίγα θεωρώντας τα επαρκή, γιατί τόσα θεωρείς πως αξίζεις, δε δίνεσαι γιατί νιώθεις πως δεν είσαι για τα κυβικά τους. Οι συναναστροφές σου είναι γεμάτες εγωισμό και εσωστρέφεια. Νιώθεις πως η στήριξη και όλα εκείνα που έδωσες στους άλλους ήταν αόρατα και δεν εκτιμήθηκαν εν κατακλείδι μισείς τον εαυτό σου γιατί κανείς δεν τον εκτίμησε (ούτε καν εσύ ο ίδιος) όσο θα έπρεπε και πέρασες απαρατήρητος. 

Ο τρόπος σκέψης σου σε κάνει να βιώνεις καθημερινά την απόρριψη , να αγωνίζεσαι για να σε αποδεχτούν, προσπαθώντας να τους πείσεις πως είσαι κάποιος. Στα αλήθεια όμως ξέρεις ποιος είσαι; Ή σε βολεύει να ζεις για το φαίνεσθαι; Επιλέγεις συνειδητά τη μοναξιά γιατί φοβάσαι να αφεθείς και να ζήσεις, πιστεύεις πως τσαλακώνομαι σημαίνει αναλώνομαι.

Είναι καιρός να αναγνωρίσουμε πρώτοι εμείς την αξία μας, να μάθουμε να ζούμε για εμάς και για το παρόν. Αν δεν αγαπήσουμε και δεν πιστέψουμε στον εαυτό μας, στις δυνατότητες και τις δυνάμεις μας, δε θα το κάνει κανένας.

Η ζωή είναι πολύ μικρή για να την ζούμε μέσα σε ένα προστατευτικό καβούκι. Κυνήγησε τη , δε θα τρέξει εκείνη πίσω σου.
Θέσε στόχους και βάλε τον πήχη ψηλά, ονειρέψου, ταξίδεψε, χόρεψε, γνώρισε ανθρώπους και μάθε από αυτούς. Μη βιάζεσαι... Όλα θα έρθουν την κατάλληλη στιγμή. Εσύ όμως... Ζήσε, δεύτερη ζωή δεν έχει!!!

☛ " You only live once , but if you do it right , once is enough." -Mae West

Nένα Ε.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!