Μοιάζουμε...

2019-05-21

Κι όμως μοιάζουμε.
Ψυχή τε και σώματι.
Όσο κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέπτη, τόσο βλέπω εσένα και όχι εμένα...
Γιατί τα μάτια αυτά, δεν έχουν απλά το χρώμα των ματιών σου... 
Βλέπουν τον κόσμο όπως κάποτε, τον έβλεπες εσύ... 
Ο τρόπος σκέψης, η συναισθηματική γενναιοδωρία...
Όλα είναι τόσο μα τόσο δικά σου!
Γίνομαι "εσύ" όσο ενηλικιώνομαι... 
Κι εσύ, συνεχίζεις να υπάρχεις μέσα από 'μένα...

Στέλλα Κ.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!