Μην τραβάς το σκοινί...

2019-06-29

Οι άνθρωποι έχουν την ιδιότητα να χωρίζονται σε πολλές κατηγορίες και υποκατηγορίες αυτών. Ο βασικός διαχωρισμός λανθασμένα έχει τοποθετηθεί στη φυλή στο χρώμα και τις πεποιθήσεις. Ο διαχωρισμός πάντα ήταν στον χαρακτήρα και τα χαρακτηριστικά αυτού.

Περνώντας τα χρόνια γνωρίζεις ανθρώπους όλων των κατηγοριών καλούς κακούς πονηρούς διεφθαρμένους αγαθούς αδιάφορους κλειστούς ανοιχτούς στόκους έξυπνους δημιουργικούς και ένα σωρό επιθέτων με τις υποκατηγορίες τους. Η χειρότερη με βάση την εμπειρία μου είναι οι χαοτικα μοχθηροί... Είναι κακοι από επιλογή και όχι εκ συνθηκών συν ότι η Κάκια τους διαχέεται ατάκτως ερριμμενα στον κόσμο. Είναι οι άνθρωποι που εκούσια επιλέγουν να δημιουργούν εντάσεις και πικρίες στους κύκλους που συναναστρέφονται.

Οι ψυχολόγοι έχουν δώσει διάφορες ταμπέλες μέσα στους καιρούς γι'αυτό το είδος προσωπικά θα πω ότι η κακια είναι καθαρή επιλογή και αυτή η επιλογή γίνεται προς συμφέρον και φόβου... Δε με νοιάζει αν βίωσες μπουλινγκ και όλη την παιδική σου ηλικία είναι θλιβερό και άθλιο αλλά μεγαλώνοντας ξέχασες πως ένιωθες;

Επιλέγεις πλέον ως ενήλικας να κάνεις αυτό που σε μάτωνε αυτομάτως δημιουργείς ανθρώπους που θα ήταν ευτυχισμένοι αν δεν υπήρχες... Πώς κοιμάσαι το βράδυ; Πώς νιώθεις που κανείς δε σε θέλει στη ζωή του; Πώς νιώθεις που κανείς δε πονάει για εσένα; Που κανείς δε θα σου ευχηθεί από καρδιάς; Έχεις έναν κύκλο ανθρώπων που συμπορεύονται μαζί σου γιατί έχουν δευτερογενή οφέλη και όχι γιατί η ζωή τους θα ήταν χειρότερη χωρίς εσένα...

Και τραβάς το σκοινί παίζεις με τα όρια των ανθρώπων που καταβάλλουν προσπάθεια να μη σε βλέπουν. Τραβάς ένα σχοινί που θα ματώσουν τα χέρια σου και δε ξέρεις που θα πέσεις... Δεν μπορώ να περιμένω να γίνεις άνθρωπος για να περνάει η μέρα μου ήρεμα... Φοβού την υπομονή των ήρεμων ανθρώπων... Και μάθε μεγαλώνοντας η κακία, η δολιοφθορά, οι ίντριγκες, σβήνουν μια ηλιόλουστη μέρα για πάντα...

Η χαρά σου να ζεις στο σκοτάδι είναι η ζήλια γι' αυτούς που κάνουν ηλιοθεραπεία... Σταμάτα να τραβάς το σκοινί γιατί εγώ θα έχω δύο ανθρώπους να μου γιατρέψουν τις πληγές… Εσένα λυπάμαι που όσο ματώνεις τόσο πληγωνεσαι και χάνεις μια ηλιόλουστη μέρα...

Domino Midas sin


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!