Μην παρασύρεσαι!

2018-09-20

Είμαστε παιδιά λυκείου, σχεδόν πανεπιστήμιου Όλοι έχουμε διαφορετικούς χαρακτήρες και διαφορετικές παρέες. Πάντα σε ένα σχολείο υπάρχουν οι λίγο πιο διάσημες και οι λίγο πιο απομονωμένες παρέες, το φαινόμενο του bullying και του εκφοβισμού είναι πλέον παντού.

Αν έχεις διαφορετικό στυλάκι ή αν απλά εκφράζεσαι όπως και όποτε θέλεις, ή θα γελάσουν και θα σε κοροϊδέψουν, θα βγάζουν φήμες για εσένα και θα γελούν ακόμη και αν έχεις μια μαθησιακή δυσκολία  ή μια αναπηρία και δεν καταλαβαίνω τον λόγο που γίνετε αυτό .

Έχω ακούσει, έχω δει, έχω διαβάσει και έχω ζήσει τέτοια περιστατικά. Πολλές φορές στην διάρκεια του σχολείου υπήρχαν παιδιά τα όποια κορόιδευαν μια μαθήτρια για την ομιλία της επειδή είχε δυσλεξία και πολύ απλά κόμπιαζε όταν διάβαζε, πόσες φορές έχουμε ακούσει περιστατικά για αυτοκτονίες που ο λόγος είναι το bullying, πόσες φορές έχω δει σαν παιδί περιστατικά να συμβαίνουν μπροστά στα μάτια μου, άτομα να ρίχνουν ανθρώπους με κινητικές δυσκολίες από τα καροτσάκια τους ή οτιδήποτε άλλο και τελευταίο να γελάνε με τις εκφράσεις ατόμων με νοητικό πρόβλημα.

Δεν έχουμε τίποτα το διαφορετικό και τίποτα το άσχημο, δεν θέλω να θίξω κανέναν και δεν μιλώ μόνο για τον εαυτό μου, αλλά για όλους που το ζουν αυτό γιατί πρέπει να ακουστούμε. Δεν καταλαβαίνουμε ότι αυτό πληγώνει τους άλλους; Δεν χρειάζεται να είσαι μάγκας ή κακός για να τραβήξεις την προσοχή, απλά να είσαι ο εαυτό σου και όσοι θέλουν θα έρθουν να σου μιλήσουν. Φαίνεται απλό, αλλά ακόμη και από αυτό έχουν χαθεί ζωές. Αν είσαι το θύμα να έχεις δύναμη μέσα σου, γιατί απλά μπορείς να είσαι δυνατός!!!

Kona



ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!