Μικρό παιδί στο φόβο!

2019-04-17

Θυμάσαι όταν ήσουν μικρό παιδάκι, τότε που βγαίνατε βόλτες με τους γονείς σου και σου κρατούσαν το χέρι. Εκεί που αντίκριζες των κόσμο γύρω σου και τα έβλεπες όλα τόσο μεγάλα και ψηλά. Τους ανθρώπους, τα κτίρια, τον ουρανό... Όλα τόσο μεγάλα. Εκεί που ερχόταν περαστικοί να σε γνωρίσουν και εσύ απ την ντροπή και τον φόβο έσκυβες το κεφάλι και κούρνιαζες το σώμα σου στα πόδια των δικών σου και προσπαθούσες πολύ να βρεις την τόλμη να πεις… Έστω πως σε λένε… Μιας και σου φαινόταν όλα τόσο άγνωστα. Βλέπεις βγήκες σε μέρη ξένα, έξω από το σπίτι σου, το δωμάτιο σου, το τραπέζι σου, τα παιχνίδια σου, το πεδίο σου, την άνεσή σου. Κι όλα αυτά γιατί φοβόσουν, ντρεπόσουν... Όλα καινούργια και παράξενα.

Σκέφτηκες ποτέ ότι αυτό συμβαίνει με τον φόβο; Όταν φοβάσαι δεν είναι η στιγμή που θέλεις κάπου να κρυφτείς; Αγχώνεσαι και νομίζεις ότι ο κόσμος γύρω σου καταρρέει, συγκλίνει, στενεύει και γενικά ότι περιλαμβάνει το αίσθημα του φόβου. Το σημαντικό όμως είναι ότι ξυπνάει μέσα σου το παιδί που ήσουν κάποτε. Τον φόβο εκείνο που δεν έχεις ξεπεράσει γιατί αυτός ο φόβος έχει μείνει εκεί και κοιτά τον κόσμο από χαμηλά, σκύβει το κεφάλι ζητώντας βοήθεια με τους λυγμούς, τους ψιθύρους, τα νοήματα και τα νεύματα.

Τώρα όμως ξέρεις. Ξέρεις ότι το παιδί εκείνο, ο φόβος εκείνος σου λέει και σου φωνάζει ακόμα να κουρνιάσεις, να κρυφτείς, να τα παρατήσεις. Θα σε πιάσει απ' το χέρι και θα σου πει να πάμε σπίτι. ''Πάμε σπίτι''. ''Δεν μ' αρέσει εδώ''. ''Πάμε σπίτι"!!! Θα σου τραβάει το χέρι.

Μην τον αφήσεις. Μεγάλωσες πια. Προσπάθησε να μην τον αφήσεις να σε τραβήξει πίσω. Μίλησέ του. Σκύψε προς το μέρος του και πες ''Εγώ ειμαι εδώ για σένα''. ''Πάμε μαζί και θα δεις θα πάνε όλα καλά ια τι μπορείς''. ''Μη φοβάσαι''. Δειξε στο παιδί αυτό ότι είσαι εκεί σε ότι χρειαστεί γιατί πλέον έχεις την δύναμη να το φροντίσεις και να κάνεις πέρα οποιοδήποτε φόβο. Τουλάχιστον να προσπαθήσεις. Γιατί κι εσύ άνθρωπος είσαι. Όχι θεός, ούτε ρομπότ. Άνθρωπος!!!

Απλά σκύψε και πες του το...

Nick


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!