Μια πέτρινη καρδιά!

2019-02-04

"Μη με ερωτευτείς..." είπες όσο άναβες το τσιγάρο σου. 

Μια υποψία φόβου υπήρχε στην φωνή σου που την βρήκα αστεία και γέλασα. 

Τότε μέσα στο σκοτάδι, τα μάτια σου ψάχναν τα δικά μου. 

Απόρησες με αυτή μου την αντίδραση.

Μωρό μου πως μπορεί να ερωτευτεί μια άψυχη, όπως είμαι εγώ;

Δεν ένιωσες την ψυχή μου να πνίγεται στο σκοτάδι, την ημέρα που γνωριστήκαμε;

Άλλωστε, δε με καλόμαθες με αγάπες, λουλούδια και τα συναφή.

Δε με γέμισες με γλυκόλογα, που δεν τα πίστευες κι εσύ ο ίδιος.

Δε μου υποσχέθηκες πράγματα, που δεν είχες σκοπό να τα κάνεις πράξεις.

Δε με άφησες να ελπίζω, σ'ένα ρομάντζο καταδικασμένο και αδιέξοδο... 

Το 'καναν άλλοι για 'σένα... 

Το 'καναν άλλοι, πριν από 'σένα... 

Εγώ μωρό μου, ούτε με τον ίδιο τον έρωτα δεν είμαι ερωτευμένη πια...

Γιατί λοιπόν, να ερωτευτώ εσένα;

Στέλλα Κ.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!