Μια διαφορετική Πρωτοχρονιά!

2020-01-01

Πρωτοχρονιά.

Μαζώξεις σε σπίτια φίλων ή οικογενειακά τραπεζώματα, πυροτεχνήματα, αγκαλιές και φιλιά, κόψιμο βασιλόπιτας, κλάμπινγκ ή πόκερ μέχρι το πρωί... Άλλοι την περιμένουν πως και πως και άλλοι, είναι σαν εμένα...

Κοιτάζουν ένα-ένα τα πρόσωπα που βρίσκονται στο τραπέζι, με αγωνία και θλίψη... Θα είναι άραγε όλοι παρόντες και την επόμενη Πρωτοχρονιά; Γιατί η ζωή είναι απρόβλεπτη και οι άνθρωποι, δεν είναι δεδομένοι. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή, με βρήκε η μαμά μου να κλαίω σιωπηλά -μόλις άλλαξε ο χρόνος- στο μπαλκόνι από το σπίτι της θείας. Φυσικά απόρησε και ρώτησε τον λόγο. Θυμάμαι να της απαντάω,"Δεν θέλω να αλλάξει τίποτα! Θέλω να μείνουν όλα όπως έιναι! Γίνεται;"

Φέτος εκεί στην αντίστροφη μέτρηση, πήγα γρήγορα στη γιαγιά μου και την αγκάλιασα σφιχτά. Κι έτσι μας βρήκε η νέα χρονιά, αγκαλιασμένες. Ήθελα έτσι να πω στον νέο χρόνο, να μην μου φέρει τίποτα άλλα, να μην μου πάρει κιόλας. Καλή Χρονιά σε όλους και μην ξεχνάτε, να δείχνετε στους άνθρωπους σας πόσο τους αγαπάτε και την Παραμονή και όλο τον χρόνο!

Στελλα Κ.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!