Μη σε ξεγελά το τέλος...

2020-03-02

Η αρχή με μπέρδεψε αρκετά. Όλα έμοιαζαν αψεγάδιαστα, μα συνάμα με συστατικά βγαλμένα από όνειρο. Εμπιστεύτηκα, αφέθηκα και τόλμησα να είμαι ο εαυτός μου μακριά από προσωπεία και διπροσωπία. Αποφάσισα να γίνω μια καλύτερη εκδοχή, η αγάπη μου έδινε δύναμη και ώθηση να ξεφύγω από τον παλιό μου εαυτό, δεν με ξεγελούσαν πια τα λάθη του παρελθόντος ή οι πλευρές εκείνες του εαυτού μου που έκρυβα από τον κόσμο. 

Είχε φτάσει η στιγμή να αναμετρηθώ με τα όρια μου και η αποδοχή μου έβαζε φτερά στην πλάτη. Κι όσο πετούσα και έβλεπα πως βήμα βήμα όλα άλλαζαν προς το καλύτερο. Μια μέρα μου άρπαξαν τα φτερά μου και μου τα έσκισαν. Έχασα τον παράδεισο για μερικές στιγμές, εξαιτίας των θνητών μου αδυναμιών. Η πτώση δεν είχε σταματημό, έφαγα τα μούτρα μου άγαρμπα για άλλη μια φορά και όταν προσγειώθηκα στη γη, τίποτα από όσα έβλεπα από ψηλά δεν ήταν το ίδιο, τίποτα από όσα πίστευα πως με γιάτρευαν δεν έγινε βάλσαμο για τις πληγές μου. 

Ίσως γιατί ηθελημένα έκλεινα τα μάτια και δικαιολογούσα ανθρώπους και καταστάσεις. Η ψυχή μου είχε την ανάγκη να γεννηθεί ξανά και να αποτινάξει το παρελθόν που την κρατούσε δέσμια. Δύο κόσμοι αλλιώτικοι συγκρούονταν μέσα μου, τα αισιόδοξα όνειρα μου και η ωμή πραγματικότητα. Παγιδευμένοι, δειλοί, φοβισμένοι, ανασφαλείς... Βυθισμένοι στο χάος τους. Τρέχουν να προλάβουν τη ζωή που χάνουν, να ζήσουν πριν τους προσπεράσει ο χρόνος , πριν χάσουν τη στιγμή. 

Τι είναι ο χρόνος τελικά; Πώς θα μου τον περιέγραφες; Επηρμένοι, επιβλητικοί, εγωιστές και γεμάτοι πείσμα. Ο διάλογος που δεν καταλήγει σε λύση ήταν πάντοτε χαμένες κουβέντες. Κι εσύ που έμαθες να λες πολλά, χαμένος καταλήγεις αν από το ακλείδωτο σου στόμα δεν άλλαξε κάτι επί της ουσίας. Κι αν δοκίμασες να βγάλεις άκρη από μια συζήτηση που αλλιώς είχες σκεφτεί, κι αλλιώς εξελίχθηκε με ανθρώπινο δεκτή, λυπάμαι που άλλη μια φορά τα έκανες γυαλιά καρφιά στο άμαθο μυαλουδακι σου, που γλυκάθηκε νομίζοντας πως ξέρει τους ανθρώπους να διαβάζει. 

Το τέλος το γνώριζα εξ αρχής, όλα όσα φοβόμουν έγιναν, διάβαζα τα σημάδια, άκουγα τα λόγια και την ηχώ τους. Πέρασαν τα δύσκολα και τότε βρήκα το φως που χρόνια έψαχνε να αναδυθεί. Σε αυτή την ανακάλυψη ο χρόνος, η υπομονή και το ένστικτο που πιστοί, πάντα στη διπλανή θέση. Μια μεγάλη δύναμη κατοικεί μέσα μας ή μας καθοδηγεί μετά από κάθε δυσκολία, σαν μάνα που μας μαθαίνει τα πρώτα βήματα. Η πίστη στον εαυτό μας μας οδηγεί στις επιλογές μας, λογικές ή επιπόλαιες και επειδή δεύτερη ζωή δεν έχει. Ζήσε όπως το λέει η καρδιά σου. Δικά μας τα σωστά, δικά μας και τα λάθη. Τέλος χωρίς τέλος. Έχω πάνω μου στραμμένο ένα βέλος. 

☞ "Ξεκίνα έχοντας στο μυαλό σου το τέλος." Stephen Covey

Νένα Ε.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!