Μη μου τα νεύρα τάραττε!

2019-11-04

Γεννήθηκες κι εσύ με νεύρα; Έχεις κι εσύ λίγη ζωή, στο άγχος σου;
Νιώθεις κι εσύ συχνά, ότι είσαι από άλλον πλανήτη; Σου χω νέα δεν είσαι ο μόνος.Είμαστε αρκετοί που νιώθουμε συχνά έξω απ'τα νερά μας και ότι δεν κολλάμε πουθενά.

Μιλάμε μόνοι μας και δεν χαμπαριάζουμε αν είμαστε μόνοι ή αν υπάρχουν κι άλλοι τριγύρω. Επίσης μιλάμε γρήγορα και δυνατά και δεν μπορούμε να το ελέγξουμε. Και ναι τσακωνόμαστε και με το ταβάνι αν χρειαστεί! Προσωπικά εγώ βρίζομαι και με τα ντουβάρια κι αν έχω όρεξη, ίσως πετάξω και τίποτα έτσι για το καλό. Ναι δεν μπορούμε να κάτσουμε κάπου και μονίμως μας βρίσκεις να κάνουμε κάτι. Και φυσικά όταν έχουμε πολλά να κάνουμε αγχωνόμαστε κιόλας!

Μην το ψάχνεις γιατί άκρη δεν θα βγάλεις. Απλά τα νιώθουμε όλα έντονα κι έχουμε κι ένα μυαλό έτοιμο να εκραγεί! Πόση υπομονή μπορεί να κάνει κανείς, μπρόστα σ'ένα τέτοιο χάος; Και δεν μας έφταναν όλα αυτά, έχουμε ν'αντιμετωπίσουμε και τους ηλίθιους στην καθημερινότητα μας! Δηλαδή κάπου ώπα ώπα. Πόσα να αντέξουμε;

Και είναι και μερικοί (μαζόχες θα έλεγα), που βρίσκουν χαριτωμένες τις εκφράσεις, τις κινήσεις και γενικά τα νεύρα μας και μας κάνουν να 'χουμε περισσότερα! Καλά μη μιλήσω και γι'αυτούς, που ενώ μας βλέπουν να καιγόμαστε και να ξεφυσάμε πετάνε ένα: "Έλα εντάξει μην αγχώνεσαι" λες και θέλουν να ρίξουν λάδι στην φωτιά!

Γενικά, επειδή υπάρχουν αρκετοί εκεί έξω που μας κάνουν να νιώθουμε εξωγήινοι, θα πρότεινα να μαζευτούμε όσοι είμαστε και να τους κάψουμε το σπίτι ή το αμάξι έστω. Μήπως και καταλάβουν την σοβαρότητα της κατάστασης και μας αφήσουν ήσυχους, παρέα με το άγχος και τα νεύρα μας. 

Στέλλα Κ.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...