Μέλι από δηλητήριο...

2020-10-21

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τα ελαττώματά μου παντοτινοί συνοδοιπόροι κρυμμένοι μέσα στη φαρέτρα της ψυχής μου. Ο χρόνος και οι καταστάσεις με ωρίμαζαν απότομα σε κομβικές στιγμές και πάντα με προσγείωναν αδέξια. Δάκρυα στα μάτια, γρατζουνιές μέσα μου κι έξω από μένα. Ένα μάθημα ζωής ήταν η δυνατότητα να διαβάζω τη σιωπή και τη γλώσσα του σώματος, να καταλαβαίνω χωρίς να χρειάζεται να μιλήσω. 

Η ενσυναίσθηση ήταν πάντοτε η λύση των ανθρωπίνων γρίφων. Όσοι συνάντησα με έκαναν καχύποπτη απέναντι στους καλοσυνάτα φερμένους, έμαθα να έχω εμπιστοσύνη πρώτα στον εαυτό μου, να τον σέβομαι και να του υπενθυμίζω τι αξίζει, γιατί ήξερε αριστοτεχνικά να θρέφει τις πληγές μου. 

Οι άνθρωποι άρχισαν να φεύγουν, η μοίρα ανέλαβε το "ξεσκαρτάρισμα", στα έντρομα μου μάτια όλοι οι καινούργιοι που με γνώριζαν θύμιζαν συνέχεια παλιών και γνώριμων και ειλικρινά ένιωθα τα τραύματά μου να μουδιάζουν, χωρίς να τα έχω αγγίξει. Κάθε καινούργιο έμοιαζε φθαρτό, φορεμένο, ίδιο... ακόμη κι αν δεν ήταν. Όσο μεγαλώνω το παιδί μέσα μου κλαίει για όσα δεν τόλμησε, ταπεινώνεται για όσα δεν κατάφερε να ζήσει. Γιατί αν το σήμερα είχε γέλιο, το αύριο αποζητούσε δάκρυ για να ξεδιψάσει, δάκρυ που έμαθε να δικάζει τις λάθος επιλογές, να υψώνει αποτρεπτικά τείχη για να προστατέψει όσα απέμειναν. Όχι επειδή φοβάται να τρέξει άλλη μια φορά, αλλά γιατί η δύναμη της συνήθειας σε καθιστά εντέλει αδύναμο και αν χάσεις και πάλι, απλά δε θες να σου πειράξει κανείς τα λάφυρα.

Αποσύρεσαι, κλείνεσαι, ψάχνεις να βρεις τα χαμένα κομμάτια σου. Ο εγωισμός και η τοξικότητα μεγαλώνουν μαζί σαν φίδια κρυμμένα στον κόρφο κάθε ανθρώπου. Έχουμε άλλωστε μια ροπή προς την αυτοκαταστροφή και μόνο αν απομακρυνθούμε από ότι μας δηλητηριάζει ψυχικά, θα γιατρευτούμε. Λύτρωση είναι η στιγμή που θα καταφέρεις με μια πηγαία δύναμη, να σκοτώσεις τα φίδια αυτά με το ίδιο τους το δηλητήριο. Σταγόνα αίμα δε θα τρέξει, μονάχα μέλι, βάλσαμο στις πληγές που είχαν ατροφήσει. Μόνο όταν το μέλι χωριστεί από το κεντρί θα μπορέσει να θρέψει και να επουλώσει και τη βαθύτερη πληγή.

Νένα Ε. 


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!