Μεγάλο ρίσκο να μη ρισκάρεις!

2020-10-16

Ρίσκο... Ρίσκο μεγάλο... Ρίσκο μικρό... Ρίσκο επικίνδυνο... Ρίσκο υπολογισμένο... Μα ένα υπολογισμένο ρίσκο παύει να είναι ρίσκο... Και εσύ δεν θέλησες να πάρεις ποτέ σου ρίσκα... όχι τουλάχιστον ρίσκα μη υπολογισμένα... και ευκαιρίες περνούσαν ανάμεσα από τα χέρια σου... και εσύ δεν ήθελες να τις αρπάξεις... φοβόσουν μήπως γίνουν νερό και ξεγλιστρήσουν και έτσι απλά τις άφηνες να φύγουν...

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας θα γέμιζε τα πνευμόνια σου... ένα νέκταρ θα κυλούσε στις φλέβες σου... αδρεναλίνη... Και αν έπεφτες θα σηκωνόσουν... και αν χτυπούσες και μάτωνες θα σκούπιζες το αίμα... Αλλά η γλύκα της προσπάθειας θα σε γέμιζε, θα σε τροφοδοτούσε, θα σε απογείωνε... από τις λάσπες... στα σύννεφα...
Μα δεν θα ένιωθες αυτήν την πικρή απραγία να σε κατακλύζει καθώς βλέπεις ότι έχεις ονειρευτεί... ότι έχεις ποθήσει να περνάει από μπροστά σου...Και εσύ από φόβο... τα αφήνεις απλός να περάσουν... Αλλά τι φοβάσαι πραγματικά; Τι φοβάσαι πιο πολύ; Μήπως γεννήσεις μάταιες ελπίδες και τελικά δεν τα καταφέρεις...; Την απογοήτευση της ήττας...; Ή μήπως... το βάρος της νίκης...;
Φοβάσαι να αποκτήσεις αυτά που πραγματικά θέλεις... Γιατί σου μάθανε πως δεν είναι σωστό να ποθείς με όλη σου την καρδιά... δεν πρέπει να θυσιάζεις την ψυχή σου για αυτό που θες...
Η αυτοκαταστροφικότητα σου έχει γίνει πλέον μόνιμος σύμβουλος... σου ψιθυρίζει συνεχώς στο αυτί και εσύ δεν παίρνεις χαμπάρι τι σκαρώνει... Δεν καταλαβαίνεις πως είναι εναντίον σου με τον χειρότερο τρόπο... δεν προσπαθεί να σε καταστρέψει... βάζει τον εαυτό σου να το κάνει...Και έτσι αποφεύγεις τα ρίσκα... Κλαις για όλα αυτά που δεν έχεις... Βλέπεις τη ζωή σου σαν παρατηρητής... σαν μία σαπουνόπερα όλο δάκρυα και πόνο... Και το μεγαλύτερο σου ρίσκο... να ζήσεις μία ζωή χωρίς ρίσκα...
Δεν σε αφήνουν αδιάφορο αυτά που λέω ούτε σε προσβάλουν... Γιατί ξέρεις... ξέρεις την αλήθεια... Το νιώθεις μέσα σου... Η καρδιά σου το ζητάει, το μυαλό σου εκλιπαρεί... μα το κορμί δεν θέλει... δεν μπορεί... αρνείται... Σε νευριάζει αυτό... σε νευριάζει ο εαυτός σου, σε πεισμώνει... και έτσι πήρες επιτέλους την απόφαση... Και τελικά το ρίσκο δεν ήταν μάταιο... Τώρα διεκδικείς... Και ας μην βγαίνει πάντα σε καλό... και ας μην πετυχαίνεις πάντα ότι θες... Αλλά στο στόμα σου υπάρχει αυτήν η γλύκα της προσπάθειας... Δεν μπορείς να πιστέψεις πως ζούσες πριν χωρίς αυτή... Δεν ρίσκαρες, δεν ήλπιζες... δεν ζούσες...

 

Γιάννης Πατσίκας


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!