Λίγο πριν φύγεις...

2018-06-03

Λίγο πριν φύγεις, για άλλους τόπους, άλλες θάλασσες, για ωκεανούς ανεξερεύνητους.
Κάτσε και αναλογίσου...
Τι ήταν αυτό που σε οδήγησε μέχρι εδώ;
Μέχρι ποιο σημείο ευθύνεσαι εσύ;
Ευθύνεσαι βασικά εσύ για ο,τι συνέβη;
Πόσους πλήγωσες;
Πόσο πληγώθηκες;
Τι έδωσες και τι δεν έδωσες;
Τι πήρες πίσω;
Πήρες βασικά τίποτα πίσω ή έμεινες στον άσσο;
Ασ'το δεν έχει καμία σημασία πια.
Ξέχασε τα όλα.
Μην τυχόν και τα πάρεις μαζί σου εκεί που θα πας!
Φρόντισε να κλείσεις καλά την πόρτα πίσω σου... εν ανάγκη κλείδωσε τη κιόλας.
Όχι μη γυρίσεις πίσω.
Πάρε μια βαθιά ανάσα και συνέχισε να προχωράς.
Ξέρεις ότι κάνεις το σωστό, το σωστό για'σενα.
Ο,τι έγινε, έγινε και ο,τι δεν έγινε, δεν ήταν για να γίνει.
Αυτό να θυμάσαι. 

Στέλλα Κ.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...