Λίγο έρωτας και πολλή Μαλβίνα!

2021-02-03

Σταμάτησα το διάβασμα να κάνω ένα τσιγάρο και να παρατηρήσω το σκυλί μου που με κοιτάζει πάντα με τόση απορία για την επόμενη μου κίνηση και ταυτόχρονα με τόση αγάπη γιατί έχει προαποφασίσει πως δεν την νοιάζει ποια θα είναι θα με αγαπάει εσαεί και άνευ όρων. 

Προσπαθώ μάταια να μην ταυτίζομαι με την αγαπημένη μου συγγραφέα αλλά πως μπορώ να ξεφύγω από την φράση "ακραία και απόλυτη βία ο έρωτας". Ας μη γελιόμαστε, πάντα έρμαιο του έρωτα υπήρξα και δη του ανεκπλήρωτου.
Του έρωτα που μόνο έρωτα δεν τον λες.

Δεν έχει τίποτα ροζ και κανένα λουλούδι. Έχει θρήνο, έχει ταλαιπωρία, έχει ανομολόγητα, έχει -μύρισε τα νύχια σου να δεις ότι σε θέλω γιατί εγώ δεν πρόκειται να στο πω και ας υποφέρω ας λιώνω ας παραλύω όταν σε βλέπω.

Δεν έχω σχεδόν κανένα ταλέντο αλλά είμαι πολύ καλή στο να νομίζουν όλοι πως είμαι καλά ενώ δεν είμαι. Στο να νομίζουν όλοι πως είμαι κοινωνική ενώ βαριέμαι τον κόσμο ανελέητα. Στο να νομίζουν πως η καλοπέρασή μου είναι τα μπουζούκια ενώ σαν το σπίτι μου και τον καναπέ μου δεν έχει. Ξεγελάω χωρίς να προσποιούμαι απόλυτα.

Επιστρέφω στο θέμα που με ταλαιπωρεί από τότε που κατάλαβα πως τα αγόρια δεν είναι μόνο για να παίζουν ποδόσφαιρο αλλά και με το μυαλό μας (βάλε και την καρδιά για τις πιο άμυαλες).

Πάντα ήθελα αυτόν που δεν μπορούσα να έχω για κανένα λόγο, πάντα διατηρούσα σχέσεις με όλες τις συνθήκες εναντίον, κόντρα στην κόντρα για την κόντρα.

Πάντα υποχείριο του δράματος.

Είμαι και λίγο θεατράλε και ανησυχούν οι φίλοι μου μη πιω πολύ και πάω και τον βρω. Βρε αγάπες μου αφού σαν τον εγωισμό μου και τη διαφύλαξη της εικόνας μου δεν έχει, θα φτάσω ως εκεί;

-Ναι.
Απαντάει η φωνή στο κεφάλι μου γιατί με ξέρει καλύτερα απ' όλους.
Δεν υπάρχει πόνος με αξιοπρέπεια, δεν υπάρχει καψούρα χωρίς λαϊκό τραγούδι και τσιγάρο δεν υπάρχει αχ χωρίς βαχ και πάει λέγοντας.
All in κι ας μείνεις άφραγκος.

Και γιατί συμβαίνει όλη αυτή η κακοκαιρία στην κατα τα άλλα τόσο όμορφη πρόβλεψη του "έρωτος". Γιατί καλό μου παιδί δεν μας ρωτάει. Να ρθω τώρα βολεύει; Θες να ερωτευτείς παράφορα εκείνον που σε θέλει; Μισό λεπτό, ναι.
Έρχεται εκεί που είσαι σκασμένη στη δουλειά, που λες δεν έχω χρόνο ούτε να φάω καλά καλά, που η ζωή σου όλη είναι τούμπα, που έχεις βγει από τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη κυριολεκτικά, και με ποιον; Ε με τον πλέον ακατάλληλο φυσικά γιατί αν είναι να έρθει η εσωτερική σου άλωση ας έρθει σωστά.

Και να περνούν οι μέρες και οι μήνες και τα χρόνια και εσύ εκεί να σιγοβράζεις σαν άλλος μέλας ζωμός που δυναμώνει τον άλλον στο κεφάλι σου. Και μόλις βγει από το κεφάλι και γίνει λέξεις τις οποίες θα ακούσεις εσύ η ίδια πρώτα και μετά ο άλλος συμβαίνει το εξής μαγικό. Ο άλλος παύει. Εκθρονίζεται. Γιατί το δράμα εγώ το ζω για μένα, γιατί τρέφομαι από αυτό, γιατί -αν θες- εκεί νιώθω άνετα. Δεν με νοιάζει να ρθει ο άλλος και να θέλει ή να το μάθει και να με απορρίψει. Με νοιάζει το δικό μου. Το συναίσθημα μου. Που μου ήρθε από το πουθενά και με ταρακούνησε σαν άλλο Blue Star Δήλος στο Κάβο Ντόρο. Δεν το λέω στον δέκτη γιατί θα μου το χαλάσει (και γιατί είμαι κότα).

Άσε με στο δράμα μου άνθρωπέ μου, την ξέρω πριν από σένα την απόρριψη λες να θέλω να μου την επικοινωνήσεις; Και αν μία τοις χιλίοις ο άλλος ανταποκριθεί στο απελπισμένο ερωτικό σου κάλεσμα -γιατί άπαξ και ο έρωτας από ιδέα γίνει κάλεσμα μόνο από απελπισία χαρακτηρίζεται- εκεί απλά ζεις το απροσδόκητο. Πόσο θα κρατήσει δεν σε απασχολεί στο ελάχιστο. Για προγράμματα είμαστε τώρα;

Κλείνοντας θα ήθελα να τονίσω πόσο δεν μου αρέσει ο όρος "ερωτική απογοήτευση" όταν ο σημαντικός άλλος για μας, απορρίπτει το κάλεσμα που προανέφερα. Απογοήτευση γιατί; Που επιβεβαιώθηκαν όλα όσα υπέθετες;
Ίσα ίσα αγαπητή, θα έπρεπε να σε χαροποιεί που είχες πλήρη επίγνωση της κατάστασης. Που όλα όσα είχες πλάσει στο μυαλό σου εκτυλίσσονται βάσει σχεδίου. Η αντίληψή σου είναι εξαιρετική και έχεις σώας τας φρένας.

Δεν δηλητηρίασες ούτε για μια στιγμή το κατά τα άλλα πανέξυπνο μυαλό σου με φρούδες ελπίδες ή προσδοκίες πως θα είχες ποτέ την ανταπόκριση που ήθελες. (αν την ήθελες όντως εν τέλει). 

Δεν έχω σχεδόν κανένα ταλέντο, αλλά αν πρέπει να έχω ένα οπωσδήποτε αυτό είναι, να αποδομώ τον έρωτα. Και στην συνέχεια να τον εξουδετερώνω.

Γιώτα Παπαστάμου.