Λέξη μηδενικής αξίας...

2019-08-28

«Συγνώμη...» Μία λέξη... μία λέξη τόσο άσχημη... Μα μερικές φορές πρέπει να ειπωθεί... Μερικές φορές είναι μεγαλύτερη η ανάγκη να την προφέρουμε παρά να την ακούσουμε... Ακόμα και αν δεν φτάσει ποτέ στα αυτιά του ατόμου που σκεπτόμαστε...

Γιατί αυτός είναι ο σκοπός της... Να μας προσφέρει μία εγωιστική λύση απόλυτης υποκρισίας προς τον εαυτό μας... Δεν ζητάμε συγχώρεση λέγοντας «Συγνώμη»... Όχι...

Γιατί μία λέξη δεν μπορεί να φτιάξει ότι έσπασαν οι πράξεις μας... Λέμε «Συγνώμη» για να νιώσουμε εμείς καλύτερα και μέσα στον κόσμο που ζούμε μας μάθανε πως είναι υποχρέωση του άλλου να μας συγχωρέσει μετά από αυτήν την απόκρυψη των πραγματικών αισθημάτων και του πραγματικού εγωκεντρικού χαρακτήρα...

Μερικές φορές όμως... Το λάθος μας είναι τόσο μεγάλο... Και αργούμε τόσο να το καταλάβουμε... Τότε ένα «Συγνώμη» είναι μόνη σωτηρία από την παράνοια... γιατί τότε με μισώ περισσότερο από ότι ποτέ εσύ με μίσησες...

Τα χρόνια περάσανε χωρίς το μυαλό μου να τρέξει σε εσένα ούτε για ένα κλάσμα... Μα σήμερα βρήκα το όνομά σου τυχαία μπροστά μου... Τυχαία, χα... τίποτα δεν είναι τυχαίο...

Τελείως αβίαστα ήρθαν μπροστά μου όλες οι σκηνές από το παρελθόν... Πως σε αγνοούσα κάθε φορά που μου μιλούσες... πως η ειρωνεία ήταν ο μόνος τρόπος που σου μιλούσα... πως ποτέ μου δεν σου στάθηκα ενώ είχα την δύναμη και την δυνατότητα να το κάνω... απλά και μόνο για μία αναθεματισμένη υπόληψη...

Και τότε με χτύπησε... Αυτήν η απαίσια συμπεριφορά μου είναι ότι ακριβώς κατακρίνω τώρα... ότι θεωρώ ποταπό και δεν ξέρω αν περισσότερο ντρέπομαι για το παρελθόν μου ή στεναχωριέμαι γιατί γνώρισες την λάθος πλευρά μου... μία πλευρά που αγωνίστηκα για να την αποβάλω...

Στέκομαι ανήμπορος μπροστά στις σκέψεις μου... Ένα «Συγνώμη» είναι το χειρότερο πράγμα που μπορώ να πω στο θέαμα της κατάρρευσης μίας ζωής... Μία καταστροφή που εγώ προκάλεσα... Μία καταστροφή που μετάνιωσα πραγματικά... Μία καταστροφή για την οποία θα με μισώ για πολύ καιρό ακόμα...

Ένα «Συγνώμη» είναι η πιο άσχημη λέξη που πνίγεται στην υποκρισία γιατί δεν θα διορθώσει τίποτα... Δεν θέλω να σου πω «Συγνώμη», θέλω να διορθώσω τα πράγματα με πράξεις... αλλά φοβάμαι... φοβάμαι πως θα τα κάνω χειρότερα... Δεν θέλω να σου πω «Συγνώμη» γιατί δεν θέλω να σε υποτιμήσω για άλλη μία φορά τόσο άσχημα...

Είμαι ανήμπορος... Μερικές φορές όμως κάποιος νιώθει την ψυχή του έτοιμη να διαλυθεί σε χίλια κομμάτια μπροστά στα σφάλματά του... και το «Συγνώμη» είναι το μόνο που μπορεί να πει... η μόνη σωτηρία... Κλείνω τα μάτια μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο προσπαθώντας να ξεφύγω... Ένα δάκρυ κυλάει στο μάγουλο... και μέσα στο έρεβος ψελλίζω:

«Συγνώμη...»!

Γιάννης Πατσίκας  



Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!