"Κυρία σας αγαπώ!"

2019-05-27

Μου 'χει τύχει να μην θέλω να αποχωριστώ το κρεβάτι μου και να σκουντουφλάω από τη νύστα μόλις σηκωθώ. Μα μόλις αντικρίσω τα προσωπάκια τους και τα δω να παίζουν και να γελούν, ξυπνάω με τον πιο όμορφο τρόπο. Διότι ως γνωστόν, τα παιδιά είναι γεμάτα ενέργεια και όσο και να τρέξουν, δεν κουράζονται ποτέ καθώς, προτιμούν να περάσουν τον χρόνο τους παίζοντας, παρά κάνοντας όνειρα...

Μου 'χει τύχει να μην είμαι καλά, να είμαι στεναχωρημένη, να 'χω προβλήματα, μα μόλις μου χαρίσουν το πιο γλυκό τους χαμόγελο και φωνάξουν χαρούμενα ''Ήρθε η κυρία!'' τότε, τα ξεχνάω όλα!
Γιατί όταν δουλεύεις με παιδιά, το παιδί μέσα σου, ξυπνάει με έναν μοναδικό τρόπο. Γιατί ξαφνικά, η καρδιά σου γεμίζει με αγάπη και η ψυχή σου με ζεστασιά. Αυτά τα μικρά και αθώα πλασματάκια, δεν ξέρουν από κακία και πονηριά. Γιατί όταν δουλεύεις με παιδιά, δε μπορείς να μην είσαι γεμάτος από την δική τους χαρά και γεμάτος από την δική τους ενέργεια. 

Πως να αντισταθείς σε αυτά τα ματάκια, όταν σε κοιτάνε ναζιάρικα, όταν σου ζητάνε να κάτσεις μαζί τους και να παίξετε; Και τότε τα ακούς να λένε ''Κυρία σας αγαπώ!'' και δε μπορείς να κρατηθείς! Θες να τα αγκαλιάσεις, να τα φιλήσεις... Γιατί ξέρεις, ότι λένε την αλήθεια. Γιατί τα παιδιά, εκτιμάν τον χρόνο που τους αφιερώνεις και ειδικά αν το κάνεις με την ψυχή σου! Μακάρι να ίσχυε το ίδιο και για τους ενήλικες...

Τα παιδιά, μπορεί να είναι ζωηρά μερικές φορές και να κάνουν σκανταλιές αλλά, είναι αδύνατο να τα κρατήσεις κακία. Στον κόσμο των ''μεγάλων'' από την άλλη, τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα...
Ένα παιδί, σε κερδίζει εύκολα γιατί σου ανοίγει την καρδιά του και μόλις κόψει ένα λουλούδι και στο προσφέρει, ανοίγει και την δική σου καρδιά. Ένα παιδί, δεν θα σε θυμάται για όσα το έμαθες αλλά, θα σε θυμάται για όσα το έκανες να αισθάνεται! Μακάρι να μέναμε όλοι για πάντα παιδιά! Ίσως τότε ο κόσμος να ήταν καλύτερος...

Στέλλα Κ. 


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!