Κρύβοντας συναισθήματα...

2017-10-01

Πόσες φορές προδόθηκες από φίλους ή από εραστές και είπες τέλος δε θα ξανανιώσω; Πόσες φορές υποσχέθηκες στον εαυτό σου ότι την επόμενη φορά θα περιμένεις από τον άλλον να εκδηλώσει τα συναισθήματά του και μετά θα τα ξεδιπλώσεις εσύ; Πολλές! Και κάθε φορά κάνεις το αντίθετο. Και νιώθεις αδύναμος, έρμαιο του ψυχισμού σου, έρμαιο του εκάστοτε φίλου κι εραστή που σε έκανε να νιώσεις ξανά. Να εξομολογηθείς συναισθήματα ξανά.

Και ποια είναι η λύση; Να γίνεις άψυχος; Ή να εκπαιδευτείς στο να κρύβεις καλύτερα τα συναισθήματά σου; Καμία θα έλεγα. Ξέρεις υπάρχει πολύς κόσμος εκεί έξω που δε θυμάται πώς να νιώσει -έχει χάσει αυτην την ικανότητα. Και λες θα ναι τυχερός γιατί δε θα πονάει!

Επέτρεψέ μου να σου πω ότι πονάει περισσότερο να μη νιώθεις. Πονάει περισσότερο να είσαι άδειος! Νομίζω εκείνοι που νιώθουν είναι ευλογημένοι με την πιο όμορφη δύναμη. Τη δύναμη για ζωή. Και η ζωή για να υφίσταται πρέπει να ναι γεμάτη. Να θεωρείς τον εαυτό σου τυχερό αν δεν μπορεί να...μάθει να μη νιώθει!

Και κάθε φορά που οι άνθρωποι σε απογοητεύουν γιάτρεψε τις πληγές σου, κοίταξε στον καθρέφτη τον εαυτό σου και γίνε ξανά εκείνος που ήσουν στην πιο δυνατή εκδοχή σου! Το να πονάς σου δίνει τη δυνατότητα να γιατρευτείς και αυτό με τη σειρά του σου δίνει τη δυνατότητα να ξανανιώσεις. Πιο δυνατά, πιο ουσιαστικά, πιο απελευθερωτικά! Μέχρι να μη σε νοιάζει πια αν πληγωθείς!

Γεωργία Καγιάννη


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!