Κλειδωμένες σκέψεις.

2018-06-03

Είναι πολύ επικίνδυνο να βρεις κάποιον που να ταυτίζεσαι. Και όχι να εφάπτονται οι σκέψεις του με τις δικές σου, αλλά να ενώνονται οι ψυχες σας. Να τρέμουν τα χέρια σου με τη σκέψη ότι αυτός ο άνθρωπος θα σε απορρίψει. Με οποιονδήποτε τρόπο. 

Αναρωτιέμαι, αν οι υπόλοιποι άνθρωποι έχουν τις ίδιες ανησυχίες με εμένα. Άραγε τι να σκέφτονται τα ήσυχα βράδια τους; Να σκέφτονται έναν παλιό τους φίλο; Μια παρεξήγηση που μπορεί να τους στεναχώρησε; Την απουσία της οικογένειας; Το μέλλον τους; Ή μήπως τι θα περιλαμβάνει το αυριανό τους μεσημεριανό; Εγω πάλι σκέφτομαι τον έρωτα. Και όχι την πράξη του, αλλά την αύρα του. 

Δύσκολα τον προδίδεις τον έρωτα. Η συνεπαγωγή της αγάπης είναι η προδοσία. Η αγάπη προδόθηκε αλλεπάλληλα. Χτυπήθηκε σε πολλά σημεία. Ευαίσθητα και μη. Κατακεραυνώθηκε απο αρχαίους χρόνους και θα συνεχίσει σε μελλοντικούς. Ο έρωτας όμως όχι. Ο έρωτας πάντα επαναστατούσε. Είναι το συνώνυμό του αυτό ξέρεις. Η επανάσταση. Ανέκαθεν έριχνε κάθε εμπόδιο. Έψαχνε αφορμές και όχι αιτίες. Έπαιρνε φόρα, έκλεινε τα μάτια του και κλωτσούσε τα πάντα στο διάβα του. 

Να γιατί πιστεύω στον έρωτα. Γιατί ποτέ δεν προδώσαμε ο ένας τον άλλον. Γιατί με έζησε και τον έζησα. Όμως είναι τόσο δύσκολο να τον βρεις. Τρέχει με ταχύτητα φωτός άμα σου ξεφύγει. Όμως νιώθεις ότι περπατάει με βήμα χελώνας ότι έρχεται στο δικό σου προαύλιο. Νομίζεις ότι δε θα στο σκάσει ποτέ. Πόσο κορόιδα πιάνονται όλοι. Πόσο μας ξεγελάει όλους... 

Δεν σε προδίδει ο έρωτας. Ο έρωτας απλά φεύγει και δεν ξαναέρχεται ποτέ. Έρχονται μόνο κάτι σωσίες του που σε ξεγελούν. Νομίζεις ότι ερωτεύεσαι και κάτι μέσα σου ανακουφίζεται κάπου κάπου. Παρόλες τις προειδηποιήσεις και τις κόκκινες σημαίες που κυματίζονται μπροστά σου. Κλείνεις τα μάτια σου όπως σου έμαθε εκείνος και δεν λογαριάζεις τίποτα. Μόνο που όταν τα ανοίγεις, συνειδητοποιείς ότι η καταστροφή που προκάλεσες και άφησες, δεν είναι γλυκιά και γεμάτη χρώματα όπως σου άφησε εκείνος. Τρέχεις να σωθείς, και φωνάζεις για βοήθεια. Όμως δεν μπορείς να σηκωθείς και λαχταράς τον ερχομό κάποιου. Όχι από λύπηση για τον εαυτό σου, αλλά για να ανεγερθείς. 

Τότε σε επισκέπεται άλλος ένας σωσίας. Καμουφλαρισμένος και αυτός. Η καταστροφή σου μεγαλώνει και διογκώνεται, δημιουργείς ένα τέρας που τρώει τα σωθικά σου. Τρέφεις την ψυχή σου με υποκατάστατα του ναρκωτικού του. Του έρωτα. Είσαι πολύ κουτός άνθρωπος αν νομίζεις ότι θα απεξαρτοποιηθείς. Και θα συνεχίσεις να αυτοκαταστρέφεσαι εσαεί για μια απρόσμενη άφιξή του. 

Ε.Σ.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ 


Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...