Κήπος δίχως ζωή...

2020-02-10

Φτερά, πούπουλα, λουλούδια και πέταλα. Μία ζωή μικρή, μεγάλη, παλαβή, ήρεμη και αναρχική! Μία ζωή... μία εκδρομή... Που πριν καν αρχίσει τελειώνει... Που το πρωινό της είναι δύσκολο, όπως κάθε αρχή... Που η ευχάριστη μέση της εκδρομής γίνεται απότομα κ' απρόσμενα ένα με το τέλος... και μία χαρμολύπη με κατακλύζει...

Γιατί μία εκδρομή τελειώνει... μία ζωή πεθαίνει...Μόνο και μόνο για να αρχίσει μία καινούρια... Για να ξαναπάω εκδρομή... για να ξαναγεννηθώ... Πάντα με το φτερκόνι μου μαζί... Μερικοί το λεν ψυχή... άλλοι χαρακτήρα... για εμένα είναι φυλακτό... για εμένα είναι φτερά στην πλάτη... για εμένα είναι το φτερκόνι μου...

Γιατί με αυτό βρίσκω σε κάθε μου ζωή εσένα... Γιατί σε κάθε ζωή η μοίρα μας έδεσε μαζί... Γιατί χωρίς εσένα δεν υπάρχει για εμένα η ζωή... Κάθε φορά σε βρίσκω, σου μιλώ και σ'αγαπώ... Κάθε φορά με βρίσκεις, με μαγεύεις και με λατρεύεις σα Θεό...

Μα αυτήν την φορά συνέβη κάτι τρομερό... Ο κόσμος που είχαμε εχθρό, μας κέρδισε... Τα πρέπει κόψανε τον καρμικό δεσμό, η πλάση αιμορραγεί και ο Θεός δακρύζει... Η ψυχή μου χάθηκε στα σκοτάδια... Τώρα ψάχνει για αγάπες παστρικά και αυτό δεν της ταιριάζει... Την θέση σου μέσα της πάντα κενή κρατεί... και αυτό την πονά...

Ξέρω πως αν σε δω θα σ'αρνηθώ χίλιες φορές... Θα πω πως δε σε βλέπω, δε σ'ακούω, δε σε ξέρω... δε σ'αγαπώ... Μα ξέρω πως αν τα πεις και εσύ αυτά εγώ θα πεθάνω... γιατί αν μ'αρνηθείς... δεν ξέρω τι... Ένα λουλούδι μία ζωή... και κάθε πέταλο και ένας χρόνος... πολύχρωμα πέταλα...

Το ένα κόκκινο από πάθος, το άλλο πράσινο από ελπίδα, το άλλο μπλε από μελαγχολία, το άλλο μαύρο από πόνο... Και ξερά τα χρόνια που πεθαίνουν. Ο χρόνος σαν περνά ένα πέταλο μαραίνεται... Και να που σε είδα... πριν προλάβω να αντιδράσω το βλέμμα σου έστρεψες αλλού και με προσπέρασες...

Μέσα μου κάτι έσπασε... σε μια στιγμή... το φτερκόνι χάλασε... Σε μια στιγμή όλος ο κήπος μου ξεράθηκε... Σε μια στιγμή χίλια λουλούδια μαραμένα... Σε μια στιγμή χίλιες ζωές... πέθανα... 

Γιάννης Πατσίκας  


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!