Κι όμως, είμαστε δειλοί!

2018-05-28

Τελικά εμείς οι άνθρωποι, είμαστε τα πιο παράξενα όντα του πλανήτη. Είμαστε ικανοί για πολλά πράγματα. Ένα από αυτά, είναι ότι μπορούμε εύκολα να κάνουμε κάτι που είναι απλό, περίπλοκο. Φυσικά και αναφέρομαι στις σχέσεις... τις ερωτικές σχέσεις.
Ο λόγος που κάνουμε τα εύκολα, δύσκολα; Ίσως εξαιτίας κάποιων τραυμάτων, που προξενήθηκαν από δικές μας λάθος επιλογές. Γιατί τελικά το παρελθόν, όσο συνεχίζουμε να το κουβαλάμε και να το αφήνουμε να μας επηρεάζει, τόσο αυτό θα μας κάνει ανασφαλείς. Θα μας δημιουργεί όσες φοβίες χρειάζονται για να γίνουμε δειλοί και αναποφάσιστοι. Και κάπως έτσι εκτός απ' τον εαυτό μας, βλάπτουμε και τον άλλον. Γιατί μπορεί ο άλλος να είναι εντάξει κι εμείς να γίνουμε η δική του λάθος επιλογή και πάει λέγοντας...
Φαύλος κύκλος τι να πεις... Είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε τα ίδια μοτίβα. Ίσως να είμαστε και μαζόχες τελικά. Δε λέμε να βάλουμε μυαλό και να μάθουμε από τα λάθη μας. Αντιθέτως μας αρέσει να τα επαναλαμβάνουμε. Μόνο που κάθε φορά, πέρα απ' το γεγονός ότι αδειάζουμε από αισθήματα, κλεινόμαστε και περισσότερο στον εαυτό μας. Παύουμε να εμπιστευόμαστε τους άλλους και αμφιβάλλουμε για τα πάντα. Με λίγα λόγια, μετατρεπόμαστε σε καχύποπτα -για να μην πω σε δύσπιστα- ανθρωπάκια. Υψώνουμε τείχη νομίζοντας έτσι, ότι θα προστατευτούμε. Σκληραίνουμε, νομίζοντας έτσι ότι θα πάψουμε να είμαστε και να δείχνουμε αδύναμοι.
Ε λοιπόν, δεν είμαστε τίποτα περισσότερο από δειλοί, που κρύβονται πίσω από το δάχτυλο τους και δεν είναι ξεκάθαροι ούτε απέναντι στον εαυτό τους, ούτε απέναντι στους άλλους!

Στέλλα Κ.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...