Κενό...

2017-10-03

Δεν μπορώ ξανά αυτό το κενό.

Το είχα αφήσει τόσο πίσω μου. 

Δε θυμόμουν πώς νιώθεις όταν δε νιώθεις!

Βουβός πόνος και μετά κλάμα -και κενό!

Άχρωμο, άοσμο και άδειο. 

Αυτό ακιρβώς που είναι. 

Κενό!

Και εκεί που το αφήνεις πίσω σου και επουλώνεσαι, επιστρέφει!

Φαύλος κύκλος οπότε γιατί να το αποφεύγεις;

Μόλις το ξεχάσεις είναι εκεί.

Σε χαιρετά και μπαίνει στη ζωή σου έτσι απλα.

Όπως έφυγε, έτσι ήρθε!

Αυθαίρετα.

Γεωργία Καγιάννη


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...

Πώς να σου κρυφτώ; Με διαβάζεις σαν ανοιχτό βιβλίο ήδη από την αρχή μας... Ξέρεις πάντα τι να μου πεις και ποια λόγια θα χρησιμοποιήσεις. Έχεις το κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες στην ψυχή, τη σκέψη και στο υποσυνείδητο μου κι αυτό σου το εμπιστεύτηκα εγώ.