Κενό...

2017-10-03

Δεν μπορώ ξανά αυτό το κενό.

Το είχα αφήσει τόσο πίσω μου. 

Δε θυμόμουν πώς νιώθεις όταν δε νιώθεις!

Βουβός πόνος και μετά κλάμα -και κενό!

Άχρωμο, άοσμο και άδειο. 

Αυτό ακιρβώς που είναι. 

Κενό!

Και εκεί που το αφήνεις πίσω σου και επουλώνεσαι, επιστρέφει!

Φαύλος κύκλος οπότε γιατί να το αποφεύγεις;

Μόλις το ξεχάσεις είναι εκεί.

Σε χαιρετά και μπαίνει στη ζωή σου έτσι απλα.

Όπως έφυγε, έτσι ήρθε!

Αυθαίρετα.

Γεωργία Καγιάννη


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.