Καριέρα ή έρωτας;

2018-10-31

Ένα ερώτημα που διαθέτει ποικιλία απαντήσεων. Τι είναι άραγε πιο σημαντικό για εσένα; Μία καριέρα στο αντικείμενο που σε ενδιαφέρει ή, μήπως, ο άνθρωπος που σε ενδιαφέρει; 

Καριέρα:
Πολλές είναι οι φορές που χρειάζεται να δουλέψεις από μικρός για τα προς το ζην. Στην πορεία, καθώς τα χρόνια περνούν, έχεις ολοένα και περισσότερες απαιτήσεις από την δουλεία που ήδη κάνεις, (αν έχεις σπουδάσει κιόλας το επάγγελμα που κάνεις, περιμένεις ακόμα πιο πολλά). Όσο πιο ψηλά ανεβαίνεις τόσο πιο περήφανος νιώθεις για τον εαυτό σου και τους κόπους που έκανες για να φτάσεις εκεί που έφτασες. Έπειτα, καριέρα εστί και οικονομική ανεξαρτησία (ας μη ξεχνιόμαστε...).

Έρωτας:
Όταν έχεις βρει τον έρωτα κι αυτό το μωράκι με τα φτερά σε χτυπήσει με τόξο του, όταν νιώθεις την καρδιά σου να σπάει κάθε φορά που έρχεστε κοντά, όταν λαχταράς μια συνάντηση και αγωνιάς για την επόμενη φορά, όταν όλα αυτά βρίσκονται στη ζωή σου, είσαι ευτυχισμένος και μπορείς να ολοκληρωθείς μέσα από κάποιον άλλον άνθρωπο, μαζί του. Τότε, ναι , μπορείς να φωνάξεις πόσο χαρούμενος άνθρωπος είσαι και η ψυχή σου πλημμυρίζει από αγάπηΘα θυσίαζες, όμως, την καριέρα για τον έρωτα ή το αντίστροφο; Κι αν έπρεπε να διαλέξεις;

Κάπου εδώ, καραδοκούν τα δύσκολα.Αν αφήσεις τον μεγάλο σου έρωτα για την καριέρα που ονειρεύεσαι, είσαι σίγουρος πως θα νιώσεις ξανά με άλλον άνθρωπο έτσι; Κι αν στα γεράματα δεν έχεις το χέρι που αγαπάς δίπλα σου, ποιο το νόημα; Τα λεφτά, άλλωστε, δεν φέρνουν την ευτυχία, αλλά τα αγαθά σου γεμίζουν την ψυχή . Άυλα αγαθά όπως η αγάπη, η χαρά, η συγκίνηση, ο ενθουσιασμός.

Από την άλλη, αν έχεις τον άνθρωπο που αγαπάς αλλά δεν έχεις πραγματοποιήσει κάθε όνειρο στην εργασία που θέλεις , θα είσαι πραγματικά ευτυχισμένος; Η ευτυχία προέρχεται από μέσα μας , πρώτα από εμάς κι έπειτα από τους άλλους. 

Γι' αυτό, σκέψου καλά ποιες είναι οι πρωταρχικές σου ανάγκες. Ο έρωτας που θα σε συντροφεύει και θα σε βοηθάει ή η καριέρα που σου προσφέρει την ανεξαρτησία που επιθυμείς; 

Μ. Καραβασίλη


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...