Καλοκαιρινό μεσημέρι...

2017-07-19

Καλοκαίρι. 

 Όσο σιχαίνομαι το καλοκαίρι άλλο τόσο θέλω να παραταθεί η διάρκειά του. 

Θέλω να μείνει κι άλλο εδώ για να μη χρειαστεί να μπω πάλι στους ρυθμούς μου.

Δε θέλω να φύγω από δω και να σε βλέπω μια στο τόσο...

Θέλω να μείνει εδώ και να μπορώ να σε βλέπω όποτε θέλω. 

Θέλω να μείνει εδώ, να μπορώ να σε αγκαλιάζω κάθε μέρα.

Θέλω να μείνει εδώ, να μπορώ να ρθω σπίτι σου σε 5 λεπτά. 

Θέλω να μείνεις εδώ.

Κι ας φύγουν όλα τα καλοκαίρια του κόσμου!

Γεωργία Καγιάννη


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.