Καληνύχτα...

2019-11-12

Η ζωή δεν είναι τίποτα παραπάνω από μία ημέρα της ύπαρξης... Ώσπου να ξυπνήσεις... Πάνε δέκα χρόνια... Να ντυθείς, να κάνεις καφέ, πάνε άλλα δέκα... Τρέχεις στην δουλειά και πριν το καταλάβεις πάνε άλλα τριάντα χρόνια... 

Κάπου εκεί στο μεσημέρι παθαίνεις ένα σοκ από τα χρόνια που περνάνε... Αλλά η πείνα σου γι' αυτό που λαχταράς σου τραβάει την προσοχή... Βέβαια θυμάσαι πως έχεις μία δίαιτα ή διατροφή που «Πρέπει» να τηρήσεις... Φτιάχνεις ένα απαίσιο, άγευστο ανάλατο γεύμα που τόσο μισείς... Φαντάζεσαι πως είναι αυτό που αγαπάς... Λες στον κόσμο πως είναι πολύ ωραίο μήπως και το πιστέψεις... Πάνε άλλα δέκα χρόνια έτσι...

Πλησιάζει απόγευμα... Τα απογεύματα είναι δικά σου... Ελεύθερα... Αλλά έχεις φέρει λίγη από την δουλειά στο σπίτι που πρέπει να κάνεις... Θέλεις να συμμαζέψεις και το νοικοκυριό... Δεν σκέφτεσαι καν τον χρόνο που θα πετάξεις... Γιατί «πρέπει»... Το μόνο που έχεις στο μυαλό είναι τα απίστευτα σχέδια που έχεις για το υπόλοιπο απόγευμα... Θα το απολαύσεις πραγματικά... Κάπως έτσι καπνός άλλα δέκα χρόνια...

Επιτέλους όμως είσαι ελεύθερος να κάνεις ότι θέλεις... Μα τι να κάνεις... Το μόνο που θέλεις τώρα είναι να ξεκουραστείς... Δεν έχεις κουράγιο για πολλά... Λες εντάξει... θα κάτσεις λίγο να πάρεις μία ανάσα και μετά... Όλα τα σχέδια σου πραγματικότητα...

Δέκα χρόνια στην πολυθρόνα... Καθηλωμένος στην τηλεόραση... Το τηλέφωνο που χτυπά μερικές φορές θα σε βγάλει από αυτήν την απραγία που είναι ντυμένη σαν ηρεμία... Την μία να σου πουν πως η δουλειά για την οποία θυσίασες τόσα χρόνια δεν ήταν τόσο καλή... περίμεναν άλλο αποτέλεσμα από εσένα... Την άλλη να σου πουν πως τα λεφτά που μάζευες τόσο καιρό για τα σχέδια και τα ταξίδια σου θα αρχίσουν να στα παίρνουν... σαν να μην δούλεψες για αν τα αποκτήσεις...

Μα τα επόμενα τηλεφωνήματα είναι που θα σε λυγίσουν... Σηκώνεις το ακουστικό... Μια άγνωστη φωνή... Μα ο αριθμός είναι γνωστός... Είναι ένας από τους κολλητούς σου... Σε πήρε μάλλον για να σου πει πως όλοι από την παλιοπαρέα είναι έτοιμοι για το ταξίδι και χάρηκες... Μα η άγνωστη φωνή σου λέει πως ο φίλος σου πήγε για ύπνο... Νιώθεις μία γλυκιά μελαγχολία καθώς θυμάσαι το πώς συζητούσατε μαζί για τα ταξίδια... τα ταξίδια που δεν θα μπορέσει να έρθει τελικά...

Αλλά τα χτυπήματα δεν σταματούν εδώ... Ένας ένας οι αριθμοί των φίλων σου εμφανίζονται... Πάντα μία άγνωστη φωνή να σου λέει «δεν θα μπορέσει να έρθει, πήγε για ύπνο»... Δέκα χρόνια όλο πίκρες... Η κούραση σε πλακώνει... Όσο και αν δεν το θες... Το νιώθεις... Ήρθε η ώρα να πας για ύπνο... Ξαπλώνεις... Σκεπάζεσαι...

Και τότε θυμάσαι πως ένας από την παρέα δεν σε πήρε τηλέφωνο... «Λες να περιμένει ακόμα» σκέφτεσαι... Θέλεις να σηκωθείς να τον πάρεις τηλέφωνο και να του πεις ότι το ταξίδι ακυρώθηκε... Δεν μπορείς όμως... Ακούς βήματα... Κάποιος σηκώνει το ακουστικό του τηλεφώνου... Δεν μπορείς να δεις ποιος είναι... Το κεφάλι σου είναι καθηλωμένο στο μαξιλάρι... Ξαφνικά ακούς τα πλήκτρα του τηλεφώνου να πιέζονται... Το ένα μετά το άλλο... Ακούς τον άγνωστο άνθρωπο να μιλάει και η φωνή του σου είναι ακόμα πιο άγνωστη... «Όχι δεν θα μπορέσει να έρθει... Πήγε για ύπνο...» 

Τα ίδια πικρά λόγια που άκουσες τόσες φορές... Τώρα κάποιος τα ξεστομίζει στον φίλο σου για εσένα... Θέλεις τα δάκρυα να τρέξουν ποτάμι και να ξεσπάσεις... Μα δεν νιώθεις τίποτα στο πρόσωπο σου... Τα μάτια σου στεγνά... Έτσι τα κλείνεις... Με το ταξίδι που δεν έγινε ποτέ στο μυαλό σου...

Καληνύχτα! 

Γιάννης Πατσίκας


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!