Κακή πίστη!

2019-06-11

Ανοίγεις τα μάτια σου κάποια στιγμή και θυμάσαι τα χρόνια που πέρασαν. Το ένα πόδι μπροστά απ' το άλλο και πηγαίνεις μέχρι να αλλάξουν τα παπούτσια, οι πατούσες σου και να καταλήξουν στο 45. Απλά να πηγαίνεις από ήττα σε ήττα, από πεζοδρόμιο σε πεζοδρόμιο,  από δρόμο σε δρόμο, από φανάρι σε φανάρι. Το ένα πόδι μπροστά απ' το άλλο ρυθμικά, χωρίς να σκεφτείς. 

 Και τόσα χρόνια μετά πού έφτασες; Ο,τι φοβήθηκες, ήρθε. Έγινες ο πατέρας σου.  Δουλεύεις δέκα δώδεκα ώρες. Τα λεφτά δε σου φτάνουν. Η κούραση κερδίζει τους μυς σου. Το σώμα σου ξαπλώνει και ονειρεύεσαι μέχρι να κοιμηθείς, πως θα ήταν αν τα έκανες όλα αλλιώς. 

Αν είχες πάρει τα ρίσκα σου, αν είχες ακολουθήσει ένα ζευγάρι μάτια μέχρι την κόλαση. Αν δεν είχες παρατήσει τα όνειρα σου και τα είχες αφήσει μέχρι να σε νικήσουν ή να τα νικήσεις, αν δεν είχες αφήσει τους λογαριασμούς να γίνουν προτεραιότητα και να σου ασπρίζουν τα μαλλιά απ το άγχος. Αν δεν είχες ακούσει κανέναν πέρα απ' την καρδιά σου.

Έχεις υπάρξει κάποια στιγμή όπως ήθελες; Ο αληθινός σου εαυτός; Και τώρα θα ανοίξεις τα μάτια σου τριάντα χρόνια μετά και σιγά σιγά σαράντα. Και θα σκεφτείς. Είμαι αληθινός; Έζησα άραγε όπως έπρεπε; Είμαι (βάλε το όνομα σου εδώ) και έζησα όσο καλύτερα μπορούσα!  Υπήρξα ζωντανός!  Μια υπέροχη λάμψη ανάμεσα σε δυο κενά!  Έζησα όπως ήθελα και όχι εξημερωμένος! Και αύριο, ίσως σε λίγο που τελειώνουν όλα...  Υπήρξα φωτιά που έκαψε και όχι σπίθα που την έσβησε ο άνεμος!  Υπήρξα παράφωνα καινούργια μελωδία σε έναν κόσμο από συγχορδίες!

Ανδρόνικος Σαραντόπουλος


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!