Και με τα απωθημένα τι γίνεται;

2018-04-30

Υπάρχουν πράγματι αμέτρητοι τρόποι, για να υποφέρει κανείς. Ένας απ'το τους κυριότερους κατ' εμέ, είναι το να έχει κάποιος απωθημένα κι αυτό γιατί, τα απωθημένα, μόνο πίσω μπορούν να σε πάνε. Κι ενώ εσύ νόμιζες ότι γύρισες σελίδα και προχώρησες παρακάτω, πιάνεις τον εαυτό σου να νοσταλγεί το παρελθόν και μένεις κολλημένος σε αυτό. Το κάθε απωθημένο είναι από μόνο του, ένα κεφάλαιο και όλα μαζί συμπληρώνουν ολόκληρο βιβλίο. Που να υπάρξει λοιπόν χώρος για καινούργια πράγματα στη ζωή σου όταν τα απωθημένα, πιάνουν τόσο χώρο; Τυχεροί αυτοί που δεν έχουν ούτε ένα απωθημένο. Τυχεροί και τολμηροί θα μου πεις. Κι όμως εγώ θα σταθώ, στο τυχεροί. Οι ιστορίες που δεν εκπληρώθηκαν ποτέ ή που έμειναν στην μέση, μπορεί να ήταν είτε από φόβο, είτε από εγωισμό, είτε επειδή πολύ απλά, δεν ήταν στο χέρι σου. Γιατί αν εσύ εξαντλούσες όλες τις πιθανότητες και το ζούσες έτσι όπως ήθελες εσύ και για όσο ήθελες εσύ, τότε δεν θα υπήρχε κανένα απωθημένο σωστά; Έλα όμως που στις ανθρώπινες σχέσεις "συνήθως", είναι δυο μαζί και όχι ο καθένας μόνος του. Κι όμως εσύ είσαι αυτός που βασανίζει το μυαλουδάκι του, με τα "αν" και τα "ίσως". Εσύ είσαι αυτός που κάθεται και φτιάχνει σενάρια βγαλμένα από κάποια σαπουνόπερα και παίζεις τους ίδιους φανταστικούς διαλόγους,ξανά και ξανά στο μυαλό σου τα βράδια, λίγο πριν σε πάρει ο ύπνος. Δε λέω είναι προτιμότερο να κοιμάσαι, με αυτές τις σκέψεις παρά με την ιδέα της μοναξιάς. Γιατί είναι αλήθεια άδικο το να μην μοιράζεσαι το άδειο και κρύο κρεβάτι, με το απωθημένο σου. Έχε όμως και στην άκρη του μυαλού σου ότι η τύχη, ευνοεί τους τολμηρούς. 

Στέλλα Κ.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!