Και η αγάπη;

2018-04-17

"Αγάπη είναι φονικό, που ζωντανούς αφήνει"
Κατάφερα να συνειδητοποιήσω κατα λέξη την έννοια αυτού του στίχου.
Αγάπη και πόνος δύο έννοιες διαφορετικές αλλά τελείως συνυφασμένες.
Πόνεσα και δεν θέλω να αγαπάω πια.
Πληγώθηκα και θέλω να ανοίξω την ψυχή μου σε κανέναν.
Κάπως έτσι γίναμε όλοι δειλοί, επιφανειακοί και μόνοι.Επιλέξαμε μια μοναξιά που την κατασκευάσαμε όπως ακριβώς μας βόλεψε, κρυφτήκαμε πίσω από τη λέξη "πόνος" και προτιμήσαμε με περίσσια ευκολία μια απομόνωση που στην πραγματικότητα δεν μας αξίζει.
Το παιχνίδι χάθηκε όταν ναι μεν επιλέξαμε να μείνουμε μόνοι μας άλλα όχι με τον εαυτό μας. Ποιος είναι ο εαυτός μας; Ο πραγματικός;
Οχι στους φίλους είμαστε οι "αστείοι" , στους έρωτες τα "θύματα", εκεί που δεν μας ενδιέφερε οι "θύτες" και στη δουλειά οι "σοβαροι".
Τι απ 'ολα είμαστε; Με ποιον γυρνάμε σπίτι; Αντέχουμε να κάνουμε ένα τσιγάρο στον καθρέπτη μας και να μας δούμε πραγματικά;Θέλει πολλά κότσια πρώτα να αντικρίσεις το μέσα σου, αυτό που είσαι, και πρώτα να αγαπήσεις εσένα και όχι αυτό που δείχνεις, όχι αυτό που σε έχει κάνει να συμβιβαστείς.Θυσιάστηκαν τέτοιες σπουδαίες έννοιες της αγάπης και του έρωτα στον βωμό του πρόστυχου και του εύκολου σεξ, του τόσο εύκολου σεξ για να ταϊστεί μια σαρκική πείνα, και η πείνα της ψυχής μας να μεγαλώνει όλο και περισσότερο.

-Να αγαπάς ή να αγαπιέσαι;
-Να αγαπω. Να αγαπώ εμένα.

Α


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ 


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!