Ist es das was du willst?

2018-08-03

Βερολίνο. Double eye. Μάιος 2015. Άυπνος και σχεδόν άστεγος για τέσσερα 24ωρα. Ένα καφέ όσο το σαλόνι σου -αν είσαι από εμάς που το σαλόνι του σπιτιού που μεγάλωσαν είναι 15 τετραγωνικά περίπου.

Εκεί την είδα πρώτη φορά. Οσο περίμενα στην ουρά για καφέ γυρισα απότομα και σχεδόν με μαχαίρωσε με το κουταλάκι που ανακάτευε το διπλό εσπρέσο της. Γλυκιά. Καλοσυνάτη. Ούτε 50 χρόνων. Ούτε 1.60. «Καλημερα», ειπα. Ναι. Στα ελληνικά. «Καλημερα», απάντησε. Στα γερμανικά, οκ. Σου το ορκίζομαι το Double eye είναι τόσο μικρό που μερικές φορές ειναι το ίδιο εύκολο να μαχαιρωθείς από κουταλάκι οσο και από μια ματιά. Αναγκάζεσαι να κάτσεις δίπλα δίπλα ή φάτσα με φάτσα με έναν ξένο και αναπόφευκτα θα κοιταχτείς έστω μια φορά. Θα παρατηρήσεις για λίγα δευτερόλεπτα πέραν του επιτρεπτού κάτι πάνω του. Όλοι έχουμε κάτι περίεργο. Μύτη, αυτιά, μάτια, μαλλιά κάτι. Εμείς καθίσαμε φάτσα με φάτσα και μάλιστα στη γωνία του τραπεζιού όρθιοι και σαν τα ζευγάρια που κάθονται σχεδόν κολλητά στα κλαμπ και είναι έτοιμα να φιληθούν ανα πάσα στιγμή. Έβλεπα πίσω από τα μάτια της. Όση ώρα δεν έπινα καφέ - για να σπάσω την αμηχανία - θυμάμαι μόνο να κοιταζόμαστε στα μάτια. Μου είπε κάτι στα γερμανικά. Εγω άκουσα «φίλα με». Το έκανα και στα λίγα δευτερόλεπτα που μεσολάβησαν μέχρι να το κάνω σκέφτηκα τα εξής. Πρώτον το κρατητήριο, δεύτερον «εισαι μαλακας, παιδί μου», τρίτον «κάποιος μου κάνει πλάκα, τι άκουσα; μάγια μου έκανε ή φταίει η αϋπνία;». Έγυρα. Δεν έκανε πίσω. Αντιθέτως. Χάθηκα. Χαθήκαμε. Για δευτερόλεπτα. Ist es das was du willst? Αυτό μου είπε, οπως καταλαβα εκ των υστέρων, κι εγω απάντησα χωρίς λόγια - σπάνιο για μένα βέβαια, μιλάω πολύ σε τέτοιες άβολες στιγμές - μα με ένα φιλί που θα θυμάμαι για πάντα. Όχι επειδή ήταν γαματο. Ούτε επειδή ήταν ο έρωτας της ζωής μου. Ούτε καν επειδή θα ήθελα να κάνω κάτι παραπάνω μαζί της. Απλως γι'αυτό που μου είπε μετά.

«Μη μου πεις το όνομα σου. Δυο άνθρωποι που έρχονται τόσο κοντά σε μια στιγμή σαν κι αυτή, και τόσο αναπάντεχα, και δε συστήνονται ή δεν αλλάζουν αριθμό είναι γραμμένο να ξαναβρεθούν άλλη μια φορά τουλάχιστον. Κάπου. Κάποτε. Σα να συναντιέται με τον εαυτό του ένα ποτάμι που κάπου χωρίζεται σε δυο ρυάκια.»

Και για την οικειότητα, και για το πως ένιωσε τόσο απλά πως εκείνη την ώρα είχα ανάγκη ένα φιλί. Πως ''διάβασε'' όλη αυτή την ενέργεια.

Από εκείνη τη μέρα δεν την έψαξα, δεν τη θυμάμαι συχνά. Όμως τη θυμάμαι πάντα όταν, όσο ταξιδεύω και γνωρίζω σημαντικους και ενδιαφέροντες ανθρωπους κάθε φύλου, αρνούμαι να ζητήσω τα στοιχεία τους και θέλω κάπως, κάπου να τους ξαναδώ. Και τους λεω «σε αυτή τη ζωή αν σου αρέσω και μου αρέσεις ειλικρινά, θα ξαναβρεθούμε άλλη μια φορά τουλάχιστον, και τοτέ θα είμαστε φίλοι για πάντα».

Το άλλαξα λίγο αλλά το ίδιο λέει. Δεν έχω βρει δεύτερη φορά κάποιον από αυτούς που μου άρεσαν πολύ. Δεν τους ψάχνω. Μα είμαι σίγουρος πως στο Ελσίνκι θα ξαναδώ τη Μ. που ειδα μια φορά στην Κρακοβία. Στο Μπορντό την Μπ. που είδα μια φορά στο Ουλου. Στο Λονδίνο το Φ. που ειδα μια φορά στην Βαρκελώνη. Στη Μπολόνια τη Β. που είδα μια φορά στην Αθήνα. Ειδικά την τελευταία νομίζω πως την είδα και κάπου άλλου στην Ελλάδα, αλλά νομίζω δεν ήταν αυτή άρα θα περιμένω. Για τη δεύτερη φορά.

Ezekiel Pulp


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...