ΗΜΕΡΑ ΝΟΥΜΕΡΟ Χ

2020-10-02

Δεν έχει σημασία ποια μέρα είναι. Έτσι κι αλλιώς, δεν αλλάζει και τίποτα στις μέρες, πέρα από το νούμερο. Ξεκινάει αδιάφορα, χωρίς κάποια ιδιαίτερη ενόχληση. Σχεδόν τίποτα δεν σε προδιαθέτει για το πόσο άσχημα μπορεί να καταλήξει η συνέχεια. Μένεις για λίγο στο κρεβάτι με τα μάτια ανοιχτά και με έναν ελαφρύ πονοκέφαλο. Χρειάζεσαι νερό. Σηκώνεσαι, πας στην κουζίνα, συναντάς τη μητέρα σου και από αυτό το σημείο όλα αρχίζουν να καταρρέουν. Χαμογελάς, λες καλημέρα και ξεκινάς να υποκρίνεσαι πως όλα είναι καλά και δεν συμβαίνει τίποτα. Υποκρίνεσαι πως είσαι καλά. Η υποκρισία όμως δεν είναι κάτι που σου αρέσει. Έτσι, επιστρέφεις στο δωμάτιο σου, όπου και παραμένεις για όσο μεγαλύτερο χρονικό διάστημα μπορείς. Δεν έχει σημασία το ότι εκεί μέσα πνίγεσαι. Δεν έχει σημασία το ότι κάθε αντικείμενο που κοιτάς σου θυμίζει κάτι που σε πόνεσε. Σε αυτό το δωμάτιο βρίσκεσαι απλά εσύ, οι αναμνήσεις και τα λάθη σου. Χωρίς υποκρισίες. Κάπως έτσι φτάνει το απόγευμα. Οι σκέψεις πληθαίνουν και ο πρώτος κόμπος στο στομάχι σου γίνεται ενοχλητικά αισθητός, τόσο που δεν μπορείς να τον αγνοήσεις. Ανακατεύεις την κόκα κόλα σου με κρασί και προσπαθείς να περάσεις τις υπόλοιπες ώρες πιο ανώδυνα. Συνήθως αυτό συμβαίνει μόνο όταν δεν κάνεις απολύτως τίποτα, παρά μόνο να ανακατεύεις την κόκα κόλα σου με κρασί. Και το βράδυ σε βρίσκει στη χειρότερη κατάσταση. Ο εγκέφαλος σου, παραδομένος πλέον στο αλκοόλ, ρίχνει όλες τις άμυνες και πλημμυρίζεται από «γιατί». Μαστιγώνεις τον εαυτό σου με ένα σωρό πράγματα που δεν μπορείς να ελέγξεις, δεν μπορείς να απαντήσεις, δεν μπορείς να διορθώσεις. Ο πόνος στο στομάχι μεγαλώνει, μετατρέπεται σε μια μαύρη τρύπα που σε καταπίνει σιγά σιγά, παρέα με όλα αυτά τα ατελείωτα «γιατί», τα οποία ασφαλώς διαδέχεται μια σειρά από «αν». Σε αυτό το σημείο ο πόνος είναι τόσο αφόρητος που πλέον κάθεσαι σκυφτός. Ο κόμπος στο λαιμό είναι ένα άμεσο επακόλουθο. Σκέφτεσαι ξανά και ξανά όλα εκείνα που θέλεις να αλλάξεις, όλα εκείνα που θα έκανες διαφορετικά αν ήξερες πόσο λάθος θα ήταν, όλα εκείνα που δεν θα ήθελες να ζήσεις. Το μεγάλο κρεσέντο έρχεται με μερικές ώρες κλάματος και μεγάλου, ανίατου πόνου, που σηματοδοτεί το τέλος της νύχτας νούμερο x. Υπομονή. Σε μερικές ώρες θα αρχίσει η μέρα x+1.
 

D.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!