Ikiru...

2019-07-23

Χουζούρευε στα ποδια της στον καναπέ. Tο για πάντα τότε του ηταν αρκετό.  Δεν θα έφευγε ποτέ.

Τα λουστραρισμένα μποτάκια της πάνω στο πεζοδρόμιο. Το κίτρινο φως στο παλτό της. Οι άσπρες σπίθες από τρίχες στο κεφάλι της. Κουβαλούσε τόσα πολλά, μεχρι το για πάντα. 

Η τρίχα στο τοίχο του μπάνιου. Η μυρωδιά απ' το σιρόπι. Η γεύση απ' την άμμο. Η παιδική του αυλή. Οι σοκολάτες που της έδινε κρυφά. Όλα τυχαία! Περιμέναν τα φτερά τους, για να απογειωθούν!

 (I'm the next act, Waiting in the wings)

Να του θυμίσουν την ιστορία τους. Ενοχλητικά σαν κουνούπια… 

(I am all the days
That you choose to ignore)

Να τον καταστρέψουν! Σπαταλούσε χρόνο, και δεν ήξερε γιατί!

Ανδρόνικος Σαραντοπουλος


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!