Η θλίψη θα κρατήσει για πάντα!

2018-11-17

Προχθές στο αστικό Νο 31 καθώς περνούσαμε έξω από το περίπτερο 12 στις εγκαταστάσεις της Helexpo, (γνωστή και ως ΔΕΘ) αντίκρισα μια μεγάλη διαφημιστική πινακίδα, για μια έκθεση που αφορά στον Van Gogh, που συνέπεσε και με την πρόσφατη επίσκεψη της κόρης μου στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας, όπου υπάρχει μουσείο αποκλειστικά αφιερωμένο σε εκείνον. Για λίγο συλλαμβάνω τον εαυτό μου να έχει ταξιδέψει σε όλες τις ταινίες και τα ντοκιμαντέρ αφιερωμένα σε σπάνιους πίνακες και σε δημοπρασίες, όπου πωλούνται πολλά εκατομμύρια ευρώ και αφού επανήλθα από το σύντομο αλλά τόσο έντονο ταξίδι, έμεινα με μία μόνη ερώτηση: «πώς θα αισθανόμουν μπροστά σε ένα έργο τέχνης; μπροστά σε έναν τέτοιο πίνακα όπως τον πίνακα του Van Gogh: Portrait of Dr. Gachet;»  (Σημερινή τιμή: 152 εκ. δολάρια)

Μεταξύ μας, μάλλον δεν θα τον αναγνώριζα, ούτε θα αναγνώριζα ότι ανήκει σε αυτόν το ζωγράφο! Ας πούμε πως είμαι εικαστικά αναλφάβητος. Για κάποιον ίσως να είναι όνειρο ζωής να σταθεί μπροστά και να θαυμάσει μερικά λεπτά ένα έργο τέχνης. Εγώ θα σκεφτόμουν πως μάλλον είναι αντίγραφο.

Κάποιος άλλος ίσως να αισθάνεται δέος μπροστά στην αστρονομική του αξία. Εγώ θα σκεφτόμουν πως όταν ζούσε ο ίδιος ο Van Gogh πούλησε μόνο έναν πίνακα. Αυτό που άφησε στον αδερφό του πριν αυτοπυροβοληθεί ήταν: «Νιώθω... αποτυχημένος. Αυτό είναι όλο. Νιώθω ότι αυτό είναι το πεπρωμένο μου και το αποδέχομαι. Δεν θα αλλάξει ποτέ» και το ακροτελεύτιο «Η θλίψη θα κρατήσει για πάντα».

Τελικά η ερώτηση είναι πως θα ένιωθα μπροστά στον ίδιο πίνακα την εποχή που ζούσε ο Van Gogh, ή σήμερα που ξέρω πως πουλήθηκε εκατοντάδες εκατομμύρια;

Τελικά τι είναι η ζωή; Τι πραγματικά αξίζει και ποιος θα μου πει εμένα τι αξίζω ή εσένα τι αξίζεις; Αν αξίζει τον κόπο να βασανίζομαι με το διάβασμα σε πανελλαδικές ή σε εξεταστικές. Αν αξίζει τον κόπο να εργάζομαι σαν το σκυλί για πενταροδεκάρες. Αν αξίζει τον κόπο να ματώνω στην επιχείρησή μου για να μου τα τρώει το κράτος (κυρίως). Αν αξίζει να τα κάνω όλα «Βιετνάμ» για έναν έρωτα.

Στο ταξίδι της γνώσης του εαυτού, θα βρισκόμαστε διαρκώς μπροστά σε σταυροδρόμια, μπροστά σε αποφάσεις που πρέπει να πάρουμε και σε συνέπειες που θα «λουστούμε». «Αν ένας άνθρωπος γνωρίζει τις αξίες του, κάθε απόφαση είναι εύκολη», έχει πει ο Roy Disney.

Υ.Γ. Και ένας λόγος παρηγορητικός και ελπιδοφόρος για τον «Βίνσεντ Βαν Γκογκ» που μπορεί και να κρύβουμε μέσα μας:

«ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε· ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον." Ιω. 16,33

#mazisu

λ.




ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...