Η σωτηρία της φλόγας...

2019-08-07

Ήρεμες νότες πετάνε από το παλιό μου πικάπ... Προσπαθώ να χαλαρώσω από την ένταση της ζωής... την μανία των ανθρώπων... Μία ζωή παράξενη... κάτι ανθρώπους άσχημα προβλέψιμους... Και νεύρα... νεύρα ταύρου σε ροντέο...

Το κομμάτι τελείωσε και ένα κύμα από νότες ξεσηκωτικές και υπερκινητικές με τραβάνε από την πολυθρόνα... Πετάγομαι απότομα... κουνιέμαι στον ρυθμό... Δίνω γροθιές και κλωτσιές σε έναν αόρατο εχθρό που προσπαθεί να με κρατήσει... Στον κακό μου εαυτό που θέλει να υποτάξει την οργή...

«ΌΧΙ» φωνάζω... Είμαι μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα των επικριτικών, ανόητων ανθρώπων, που δεν θα καταλάβουν ποτέ... Νιώθω ένα ζευγάρι φτερά στην πλάτη μου να σπάνε τις αλυσίδες και να απλώνονται έτοιμα για να πετάξω... Στροβιλίζομαι γύρω-γύρω-γύρω-γύρω... ΠΕΤΑΩ!

Η μουσική αλλάζει ξανά... Βαριά και μελαγχολική... Με κάνει να δω τα τέρατα του κόσμου... Ψηλαφώ τις πληγές μου... Μερικές φρέσκες, άλλες παλιές... Βλέπω τα φτερά μου... Σπασμένα και μαδημένα... Δεν πετάω... Πονάω... Και από τον πόνο μου ρίχνω ξύλα μέσα στο παλιό τζάκι της οργής... Φλόγες παντού, χορεύω μαζί τους, τις καθοδηγώ στον κόσμο ή αυτές με καθοδηγούν;

Φωτιά... Όλα στάχτη... Εξαγνισμός... Κάθαρση... Και βγαίνω πιο φωτεινός μέσα από τα αποκαΐδια... Τα κοιτάω... Λυπάμαι που χάθηκαν όλα... Η μελωδία απέκτησε μια χροιά μετάνοιας... Δάκρυα κυλάνε και πέφτουν πάνω στις στάχτες... Έπρεπε όμως να γίνει... Το είχα ανάγκη... Είχα ανάγκη την πυρκαγιά... Είχα ανάγκη ένα τέλος... Για να υπάρξει μία αρχή...

Τα λόγια των ματιών μου ρέουν και ποτίζουν τα απομεινάρια... Ένας βλαστός εμφανίζεται να φυτρώνει στο σημείο... Μία καινούρια σκέψη... Ένας καινούριος στόχος... Ένα καινούριο όνειρο... Δε χάνω καιρό... Τρέχω να το φροντίσω... Να το μεγαλώσω... Να του προσφέρω το βάθος του ωκεανού, την ομορφιά του δάσους, το άπειρο του σύμπαντος! Να το αγαπήσω...

Και αν μπορέσω να φέρω την πραγματικότητα στα μέτρα του, θα έχω καταφέρει τα πάντα... Αν όχι... Πάντα ξέρω πού να βρω την φωτιά... Και πώς να φυτεύω όνειρα στις στάχτες... 

Γιάννης Πατσίκας


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!