Η παραλία του χρόνου...

2019-09-18

Η ζωή αλλάζει... Το παρελθόν και το μέλλον άγρια κύματα που χτυπούν την παραλία του παρόντος... Το ένα φεύγει το άλλο έρχεται... Μα η αμμουδιά συνεχώς αλλάζει...

Αυτήν η ελευθερία της ζωής είναι που μου δίνει θάρρος να ελευθερωθώ και εγώ... Να ελευθερωθώ από ότι με βαραίνει, από ότι με κρατάει πίσω... Από συναισθήματα που ο καιρός τους έχει περάσει... από εσένα που ο χρόνος σιγά σιγά σε σβήνει...

Αυτήν η αλλαγή κάποτε με τρόμαζε... Πίστευα πως αν σπάσω τις αλυσίδες του πόνου και κάνω το άλμα στα σύννεφα θα πέσω, θα χάσω τη Γη κάτω από τα πόδια μου... Μα τώρα που τα δεσμά μου δεν υπάρχουν... Τώρα βλέπω τα φτερά στην πλάτη μου... Δεν θα πέσω... Θα πετάξω...

Μερικές φορές θα σε αναπολώ... Και εσένα και ότι έχω αφήσει πίσω... μα το μόνο που θα βλέπω θα είναι πόνος και παρόλα αυτά θα τον λησμονώ... Γιατί τίποτα δεν είναι εθισμός μέχρι να προσπαθήσεις να το κόψεις... Και το αίσθημα της μελαγχολίας είναι το δικό μου ναρκωτικό... Σε έχασα, αλλά ήταν δικιά σου επιλογή... Σε έχασα, αλλά δεν είσαι ο μόνος άνθρωπος που χάνω...

Τη μέρα που χάνω κάποιον δεν είναι η χειρότερη... Οι μέρες που ακολουθούν και αυτός δεν είναι εκεί... Αυτό είναι το χειρότερο... Αλλά πλέον είμαι ελεύθερος... Το ξέρω... Το νιώθω...

Γιατί τι έγινε; Έναν άνθρωπο έχασα από την ζωή μου... Μια ζωή που ποτέ δεν θα είναι ίδια μετά από κάθε απώλεια... Αλλά δεν είμαι ο μόνος που χάνω κάποιον... Αυτήν είναι ιστορία όλων μας... Και δεν φοβάμαι... Κάθε απώλεια συμβαίνει για να υπάρξει μια νέα προσθήκη... 

Όχι αντικατάσταση όμως... Ούτε καν μπάλωμα, δεν θέλω να καλύψω την τρύπα... Θέλω να είναι εκεί να μου θυμίζει ότι κάποτε υπήρξες στο σεντόνι της ζωής... Ένα σεντόνι που συνεχώς μεγαλώνει, που είναι γεμάτο ανοιχτές τρύπες... Ένα σεντόνι με πολλά διαφορετικά κομμάτια... Άλλα πιο μαύρα και λερωμένα. Άλλα πιο άσπρα και καθαρά. Πολλά πολύχρωμα. Μα κανένα πιο σημαντικό από το άλλο. Το δικό μου σεντόνι που συνεχώς αλλάζει... Αυτό είναι τα φτερά μου!

Γιάννης Πατσίκας  


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!