Η πανσέληνος του φθινοπώρου...

2019-09-16

Ένα φεγγάρι αλλιώτικο από τ' άλλα...
Μια φθινοπωρινή βράδια, εσύ κι εγώ, κάτω απ' τον ίδιο ουρανό.
Ν' αγναντεύουμε την ματωμένη πανσέληνο, κάνοντας ακριβώς την ίδια σκέψη...
"Τι θα γινόταν αν..."
Αν ο χρόνος ήταν σωστός, αν εσύ μου μιλούσες, αν εγώ δεν άφηνα τη ζωή να με σπρώξει μακριά σου...
Αν, αν, αν...
Κλείνω τα μάτια μου σφιχτά, γεμίζοντας τα πνευμόνια μου με την αλμύρα της θάλασσας...
Αφήνομαι στους ήχους των κυμάτων...
Ρουφάω όσο καλοκαίρι μπορώ για τους χειμώνες μου, κάνοντας ξανά την ίδια ευχή:
"Ένα καλοκαίρι να μας βρει μαζί. Εκεί πλάι στο κύμα. Να κοιτάμε μαζί το κόκκινο φεγγάρι. Και πιο μαζί, να μη γίνεται.." 

Στέλλα Κ.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!