Η ωραία Ελένη...

2018-12-10

Ήθελα πολύ να κάνω σεξ... Ήρθε η ώρα μου να δοκιμάσω να με ανακαλύψω! Ένιωσα τη γυναίκα μέσα μου να ξυπνάει... Ο Γιώργος δεν έχει κάνει καμία κίνηση. 3 χρόνια στην ίδια σχολή και ούτε καν ένα χαμόγελο. Βαρέθηκα να περιμένω! Θέλω να νιώσω το σεξ, θέλω να γίνω γυναίκα, ίσως αν γίνω να με δει αλλιώς, να το καταλάβει και να με θελήσει όπως τον θέλω εγώ. 

Το Σάββατο πλησιάζει... Είναι το πάρτυ της σχολής και έμαθα από τη Ζωή ότι θα είναι και αρκετοί εκτός σχολής, ίσως με κάποιον από αυτούς να κάνω και εγώ την υπέρβαση. Η μαμά μου μού είχε πει ότι το σεξ και ο έρωτας διαφέρουν, να προτιμήσω τον έρωτα που είναι γεμάτος συναίσθημα να με φροντίσουν και να φροντίσω να το απολαύσω... 3 χρόνια όμως εκτός από διάβασμα και μοναξιά τίποτα άλλο, εγώ έρωτα δεν είδα, αλλά ως γνωστό η μαμά μου με ψέματα και φύκια προσπαθούσε να με αποτρέψει αφού δεν υπάρχει έρωτας... 

Θα βάλω τη φούστα που αγόρασα εχθές, μια μικρή φουστίτσα που δείχνει τον πωπό μου θεϊκό, πήρα μια μπότα ψηλή σουέτ και ένα μαύρο μπουστάκι με στρας. Ποτέ δεν έχω ξαναβάλει τόσο...προκλητικά ρούχα! Μεγάλωσα όμως τώρα, πρέπει να γίνω γυναίκα, να με κοιτάξουν τα αγόρια αλλιώς, θέλω να κάνω σεξ, μεγάλωσα πια, πήρα και σέξι εσώρουχα... 

Η Ζωή με κρατάει αγκαζέ, δε μπορώ να σταθώ καλά, τι άβολες αυτές οι μπότες... Παντού φωνές, καπνός, αλκοόλ, ο Γιώργος... Με κοιτάει;;; Ωωωω γαμώτο με κοιτάει... Δεν έχουμε γνωριστεί ποτέ... Ξέρει όμως τη Ζωή... Έρχεται;;; Ωωωω γαμώτο έρχεται προς τα εδώ... Εδώ;;; 

-Γεια... 

-Γεια...

-Τα σπας σήμερα... 

-Αλήθεια...; 

-Ναι.. σε είχα για το φλώρο της σχολής, αλλά τελικά τα αξίζεις τα λεφτά σου, δε σου το χα... 

(Τώρα αυτό ήταν κοπλιμέντο;;; Θα πεθανω μου έκανε κοπλιμέντο.... Αθάνατη φουστίτσααααααα, διαολεμένες μπότες... Την κάνατε τη δουλειά σας...) 

-Θα έρθεις να κάτσεις στην παρέα μου; 

(Με κάλεσε!;;; Με κάλεσεεεεεε!!!)

-Είμαι με τη φίλη μου και... 

-Ε πάρτην και αυτή, θα δεις θα περάσουμε καλά!!! 

-Ζωή... Ζωή μας κάλεσε!

-Άραξε φίλη, δεν είναι και τα καλύτερα παιδιά! Αφού σε πρόσεξε έγινε η αρχή, μην το τραβάς απόψε παραπέρα... 

-Τι λες ρε μαλάκα, μας κάλεσαν σου λεω! Δε χάνω την ευκαιρία... 

-Οκ εγώ στο είπα... Θα είμαι στο τραπεζι της Μίνας. Όταν τελειώσεις με τον βλάκα έλα.... 

...

-Γειακαι πάλι...

-Βρε καλώς την... 

(Γιατί γελάνε έτσι περίεργα και με κοιτάνε; Τόσο καλή δουλειά η φουστίτσα;;;) 

-Για πες λοιπόν μωρό, πού κρυβόσουν τόσο καιρό;;; 

-Πουθενά! Εδώ ήμουν, στην ίδια σχολή μαζί σου τα τελευταία 3 χρόνια... 

-Ναι αλλά τις χάρες σου δεν τις δείχνεις... 

-Μα δεν είναι όλες οι ώρες ίδιες... 

-Άντε πολλά είπαμε πιες ένα σφηνάκι μαζί μας!!! 

(Γιατί με κοιτάνε έτσι;;; Ωωωωω γαμώτο δε πίνω αλκοόλ, πάει τελείωσε θα με φωνάζει φλώρο μέχρι να σβήσει ο ήλιος...)

-Δεκτό! Το σφηνάκι που είναι; 

-Έφτασε, αλλά άσπρο πάτο όχι φλώρικα, λίγο λίγο και τέτοια... Έγινε;;; 

(Ω γαμώτο!)

-Έγινε! 

(Ένα...Δύο... Ζαλίζομαι πολύ... Αυτοί γελάνε πιο έντονα... Πού είναι η Ζωή;;; Κλείνουν τα μάτια μου... 

-Ρε μαλάκα, είναι καλά το χωριατάκι η το ξεκάναμε;;; 

-Γάμα τώρα ρε μαλάκα να τελειώνουμε πριν ξυπνήσει!

-Ωχ μαλάκα παρθένα είναι! 

-Τι παρθένα ρε μαλάκα; Δεν το είδες το τσουλάκι; Έτοιμο για γαμήσι ήταν... 

(Πονάω... Γιατί πονάω; Ποιος είναι αυτός από πανω μου; Είμαι τσουλάκι; Τα μάτια μου είναι βαριά δεν ανοίγουν... "Φύγε από πανω μου!!!" Πού είναι η φωνή μου;;;)

-Γιώργο τελείωνε μαλάκα θέλω και εγώ, το πρωί έχω δουλειές με τον πατέρα μου στο μαγαζι... 

(Σεξ... Μου κάνουν σεξ... Με βιάζουν;;; Με βιάζουν!!!) 

-Φύγε από πάνω μου ρε... 

-Τι έγινε, αυτά δεν ήθελες; Παρτα τώρα επί 3!!! 

- Φύγε... 

(Κλαίω, πονάω, φοβάμαι, με βρίζουν... Τι θα πει η μαμά μου; Οι φίλοι μου;  Όλη η σχολη... Δεν ήθελα αυτό, δε μου αρέσει, πονάω, μαμά πού είσαι;) 

-Φύγε!!!  

-Σκάσε!!!

 -Φύγε ρε μαλάκα από πάνω μου!!! 

(Τον σπρώχνω. Βάζω όλη μου τη δύναμη, αλλά το σώμα μου είναι βαρύ...) 

-Ας την ρε μαλάκα, πάμε να φύγουμε, συνήλθε, ας την! 

-Όχι! Δε θα με κόψει στη μέση! 

(Πονάω! Με χτύπησε!!! Κάτι ζεστό τρέχει στο κεφάλι μου και ανάμεσα στα πόδια μου...) 

-Τι έκανες ρε μαλάκα;;; Τη σκότωσες ρε ηλίθιε! Πέταξε την έξω και πάμε να φύγουμε! 

-Τι λες ρε; Θα μας βρουν... Να την πετάξουμε στη θάλασσα! 

(Ζω, εδώ είμαι, αλλά με χτυπήσατε, με βιάσατε, με μαστουρώσατε, σας ακούω, σας ξέρω, η μαμά μου και ο μπαμπάς μου θα έρθουν, αφήστε με να φύγω...)  

-Στον κόλπο του ψαρά κανείς δε πάει τώρα!

(Όχι όχι, ζω, μη με ρίξετε... Κρυώνω, πονάω, βιάστηκα, κύμα, αλμύρα, το κεφάλι μου... Πέθανα.... Μόνη στο κρύο, σαν το τσουλάκι που ποτέ δεν ήμουν... Το σεξ δε μου άρεσε τελικά, η μαμά μου είχε δίκαιο έπρεπε να περιμένω τον έρωτα... Και εκείνα τα σφηνάκια τα καταραμένα... Δε κρυώνω πια... Δε πονάω... Δε ζω... Αλλά θα είμαι εδώ! Γιατί δε θέλω καμία άλλη κοπέλα να γνωρίσει έτσι το σεξ... Ούτε να πεθάνει γι' αυτό! Θα είμαι εδώ να γίνομαι μάθημα, να με διδάξουν στα σχολεία, οι μαμάδες στις κόρες και οι μπαμπάδες στους γιους, θα γίνω θηλιά σε κάθε κατεβασμένο παντελόνι και σε μια σκισμένη φούστα... Ζω, για να μάθετε... Θα ζω, για να με θυμάστε... Αντίο τώρα...)

Domino Midas sin


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!