Η μελαγχολία των γενεθλίων!

2018-12-05

Κάθε φορά που ξεκινάει ο Δεκέμβρης νιώθω κάτι να με πνίγει. Με κυκλώνει μια μελαγχολία και μια λύπη που δεν μπορώ να κλείσω μέσα σε λέξεις, ώστε να γίνει κατανοητή. Στην αρχή αυτού του μήνα δεν ξέρω τι είναι αυτό που με φοβίζει περισσότερο, ότι μεγαλώνω ή ότι μετρώ και βιώνω εντονότερα τις απώλειες ολοκλήρου του έτους;

Τα Χριστούγεννα από την άλλη, η γιορτή που περιμένεις όλο το χρόνο, είναι τόσο κοντά... Η πόλη βάζει τα γιορτινά της και ντύνεται με στολίδια και λαμπιόνια. Πώς όμως θα καταφέρουμε να στολίσουμε το μέσα μας λίγο πριν την μεγάλη μέρα των γενεθλίων, όταν όλα τείνουν να μας ρίχνουν και αν κάτι πάει καλά, κάνει απλά τον κύκλο του και χάνεται; Πώς τα φετινά Χριστούγεννα θα έχουν αληθινό χρώμα χαράς και όσοι αγαπιούνται θα ανταμώσουν και πάλι;

Όσο μεγαλώνω συνειδητοποιώ ότι η ηλικία είναι απλά ένας αριθμός, όσα χρόνια κι αν περάσουν από πάνω μας, το μέσα μας παραμένει αναλλοίωτο και μοναδικό και χρόνο με το χρόνο εμπλουτίζεται με ποικίλες σκέψεις, εμπειρίες και βιώματα.

Η μέρα των γενεθλίων θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως "προσωπική Πρωτοχρονιά " για τον καθένα. Μια ευχή πίσω από μετρημένα κεράκια, νέοι στόχοι, προσδοκίες, όνειρα... Το γνωστό φάλτσο τραγουδάκι και με ένα "φου" το φως των κεριών σβήνει κι εμείς χαμογελάμε αμήχανα στα φλας και στους γύρω μας.

Στη συνέχεια ανοίγουμε τα δώρα μας ξετυλίγοντας μαζί με το χαρούμενο περιτύλιγμα και την ανυπομονησία αυτού που σου πήρε το δώρο. Κι όμως το πιο γλυκό και αληθινό δώρο είναι η παρουσία των ανθρώπων και όχι η συμβολική ύλη που σου προσέφεραν κι εσύ οφείλεις να τους ευχαριστήσεις όλους όσους σε τίμησαν με την παρουσία τους.

Μέσα στα γιορτινά φώτα, πίσω από τα κεριά και όλες τις προετοιμασίες οι απώλειες είναι πάντα εμφανείς και είναι γροθιά στο στομάχι. Φίλοι που παρεξηγήθηκαν, κρατάνε μούτρα ή έχετε πια χαθεί και δε μιλάτε, άνθρωποι δικοί σου και αγαπημένοι που επέλεξαν έναν άλλο δρόμο και μια άλλη ζωή, η οικογένεια και οι κοντινοί δεμένοι συγγενείς που ζουν μακριά, αλλά και οι φύλακες άγγελοι μας που μας προστατεύουν από ψηλά και είναι παρόντες με έναν τρόπο που μόνο εμείς κατανοούμε, σε κάθε μικρή ή μεγάλη στιγμή μας...

Είναι λυπηρό να φοβάσαι όσο πλησιάζουν οι μέρες ότι θα νιώσεις την μοναξιά και την μελαγχολία, πως θα είναι άλλη μια γιορτή για το φαίνεσθαι, γιατί μέσα σου ξέρεις πως θα σε κυριεύουν και θα σε εξουσιάζουν οι σκέψεις σου και οι άνθρωποι που ζουν στοργικά εκεί. Θα τους αναζητάς επίμονα, νευρικά, κι ίσως να μη φανούν...

Όσο μεγαλώνεις το target group σου αναδιαμορφώνεται διαρκώς. Κι αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Υπάρχουν τέσσερις κατηγορίες ανθρώπων στη ζωή μας: α) οι διαχρονικοί άνθρωποι που μας αντέχουν και ακόμη μας ανέχονται, β) εκείνοι που μας χωρίζει μια απόσταση χιλιομετρική όμως δε χανόμαστε, γ) οι αναλώσιμοι, δηλαδή οι part time παρέες που απλά γεμίζουν τις μέρες μας και τέλος δ) αυτοί που κάνουν ένα πέρασμα από τη ζωή μας, οι γνωστοί-άγνωστοι με άλλα λόγια. Σίγουρα κάθε χρονιά έχει το ξεκαθάρισμα της και κάθε άνθρωπος που θα συναντήσεις έχει κάτι να σου μάθει κι αυτό είναι ωραίο.

Κάθε νέα χρονιά (κυριολεκτικά είτε μεταφορικά-ηλικιακά όπως αναφέραμε παραπάνω) σηματοδοτεί και μια νέα αρχή σε κάποιο τομέα της ζωής μας, δίνει κάποιες συντεταγμένες που θα μας οδηγήσουν σε αλλαγές που κι αυτές -στο τέλος θα κριθούν εκ του αποτελέσματος. Για τον λόγο αυτό ας φροντίσουμε οι επιλογές μας να είναι δικές μας, βασισμένες στις ανάγκες μας, στις αλλαγές που σκεφτόμαστε και στις επιτυχίες που προσδοκούμε και όχι επιλογές που βασίζονται στις γνώμες ή τις προσδοκίες των άλλων για τη δική μας ζωή!

 Ας είναι φέτος η χρονιά που ξέρουμε τι θέλουμε για εμάς, είμαστε ανεξάρτητοι και έτοιμοι να αναλάβουμε την ευθύνη για τις επιλογές μας και τα λάθη μας κι ας λουστούμε τελικά  την αποτυχία! Δικά μας τα σωστά, δικά μας και τα λάθη. Οι αποτυχίες είναι εμπειρίες στη φαρέτρα των προσπαθειών μας για να φτάσουν την επιτυχία. Θα τα καταφέρουμε!!!

☛ "Αν στα είκοσι δεν μάθεις, στα τριάντα δεν κάνεις, στα σαράντα δεν έχεις, τότε στα πενήντα ούτε θα μάθεις, ούτε θα κάνεις, ούτε θα έχεις." Μάρκος Αυρήλιος

Νένα Ε.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!