Η μελαγχολία της άνοιξης!

2018-05-14

Άνοιξη.
Όταν ακούς αυτήν την λέξη, μόνο χαρά μπορείς να νιώσεις. Καθόλου περίεργο μιας και μιλάμε για την εποχή όπου, τα πάντα είναι όμορφα και ζωντανά και για την εποχή όπου, γιορτάζει ο έρωτας.
Ε λοιπόν, είμαστε κι εμείς που η άνοιξη, μας προκαλεί νοσταλγία και μας κάνει γενικότερα μελαγχολικούς. Ίσως λόγω μιας παλιάς ιστορίας χωρίς το happy end που θέλαμε, ίσως λόγω κάποιας απώλειας που μας στοίχισε, ίσως λόγω των χαμένων ονείρων και των σχεδίων που ναυάγησαν..
Δεν μας συγκινεί λοιπόν το γεγονός ότι, όλα είναι φωτεινά και γεμάτα από χρώματα αφού, μέσα μας δεν υπάρχει ούτε φως, ούτε χρώμα. Κι όσο η άνοιξη κορυφώνεται και βρισκόμαστε μια ανάσα πριν το καλοκαίρι, εμείς βυθιζόμαστε όλο και περισσότερο στις αναμνήσεις, στο παρελθόν..
Περιμένουμε -κι ελπίζουμε- να συμβεί κάτι μαγικό, κάτι που θα μας αιφνιδιάσει. Θέλουμε εδώ και τώρα, να γίνει κάτι το αναπάντεχο, κάτι το οποίο, θα ανατρέψει τα πάντα. Ακόμα κι αν αυτό το κάτι, προέρχεται απ' το παρελθόν. Γιατί για εμάς, αυτό είναι άνοιξη. Οι αναμνήσεις που μας καίνε ακόμα σε συνδιασμό, με μια αναμονή που, μόνο γλυκιά δεν θα μπορούσε να είναι. Και ποιος όμως δεν θα ήθελε, μια ευχάριστη έκπληξη την άνοιξη;

Στέλλα Κ.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...

Πώς να σου κρυφτώ; Με διαβάζεις σαν ανοιχτό βιβλίο ήδη από την αρχή μας... Ξέρεις πάντα τι να μου πεις και ποια λόγια θα χρησιμοποιήσεις. Έχεις το κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες στην ψυχή, τη σκέψη και στο υποσυνείδητο μου κι αυτό σου το εμπιστεύτηκα εγώ.