Ενεργός τώρα!

2019-03-27

Γιατί το κάνουμε αυτό στον εαυτό μας, θα μου πείτε; Τι είμαστε δηλαδή; Μαζοχίστριες είμαστε; ανώριμες είμαστε; Ή απλά ανόητες; Ή μήπως-λέω εγώ τώρα-γινόμαστε ανόητες, όταν ερωτευόμαστε; Α, ναι, ίσως, μπορεί. Και όταν δεν έχουμε ανταπόκριση από τον άλλον, εκεί να δείτε πώς γινόμαστε, πωπω Θεέ μου...

Βλέπω όμορφες γυναίκες τριγύρω μου, φίλες, συναδέλφισσες, εμένα, να παραμένουν /με κολλημένες σε άνδρες οι οποίοι αγνοούν την ύπαρξή τους/μας. Βγαίνουμε 1-2 φορές με κάποιον και πιστεύουμε πως αυτό είναι η αρχή της σχέσης μας, ενώ στην ουσία είναι η αρχή του τέλους. Μισό λεπτό. Ποιο τέλος; Για να υπάρξει τέλος, θα έπρεπε να υπάρχει και αρχή και σε κάποιες περιπτώσεις δεν υπάρχει ρε κορίτσια. Είναι στο μυαλό μας, στο ρομαντικό μυαλό μας. Την ώρα που εμείς κλαίμε πάνω από το κινητό περιμένοντας να μας στείλει μήνυμα για να ξαναβρεθούμε, αυτός εκείνη την ώρα ήδη μιλάει με την επόμενη, (μεταξύ μας, δε παλεύεται αυτό το «ενεργός τώρα»). Ενεργός τώρα, ενεργός πριν ένα λεπτό, ενεργός τώρα, ενεργός πριν ένα λεπτό, θα σε σκοτώσω τώρα, θα σε σκοτώσω σ ένα λεπτό. Γιατί δυσκολευόμαστε τόσο πολύ να παραδεχτούμε τα αυτονόητα; Γιατί, ενώ συμβουλεύουμε τόσο σωστά τις φίλες μας, δεν βλέπουμε σε τι λάθος, για εμάς, άνθρωπο πέσαμε; Και πως, όσο επιμένουμε να του στέλνουμε μήνυμα, τονίζοντάς του την παρουσία μας, τόσο θα ζούμε με την απουσία του; Γιατί ψάχνουμε απελπισμένα να αποκρυπτογραφήσουμε το ενδιαφέρον του κάθε φορά που στέλνει ένα τυπικό μήνυμα; Με θέλει, δε με θέλει, τι εννοεί εδώ; Και δως του προώθηση το μήνυμά του στην κολλητή μας, μπας και καταλάβει αυτή κάτι περισσότερο, μπας και διακρίνει αυτή μέσα από τις κρύες λέξεις του, τον έρωτά του για μας...

Θεέ μου, πόσο τελειωμένες είμαστε. Ποιον έρωτά του ρε κορίτσια; Δεν υπάρχει έρωτας, τίποτε δε νιώθει δυστυχώς, μακάρι να ένιωθε... Αλλά πιθανόν δε νιώθει. Κι όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε, τόσο πιο όμορφα και ξεκάθαρα θα υποδεχτούμε το αμοιβαίο κι αυτό που δε θα μας αφήνει ίχνος αμφιβολίας και ανασφάλειας.

Ανθή Α.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...