Η ημέρα που έχασα το παιδί μου...

2019-03-27

Όταν έμαθα πως είμαι έγκυος δεν ήξερα πως να αντιδράσω... Κάθε φορά που γεννιέται ένα παιδί γεννιέται και μια νέα μαμά... Μέχρι τότε ο πανικός.... Είμαι εγώ για πάνες; Είμαι εγώ για ξενύχτια με γάλα; Εγώ είμαι για ξενύχτια μεγάλααααααα!!!

Είμαι 29... Έχω όλη τη ζωή μπροστά μου... Αυτές οι σκέψεις γίνονται μεγαλώνοντας η κοιλιά... Και ήρθε... Και άλλαξε όλη τη ζωή μου... Κάθε μέρα μια καινουρια εμπειρία, κάθε χρόνος το θαύμα της ζωής να ανθίζει μπροστά στα μάτια μου... Παρ' όλα αυτά έμειναν μικρές δικές μου στιγμές με φίλους σε φανταστικούς παιδότοπους, η χαρά του παιδιού και του γονέα...

Και ενώ βιώνεις την μια ώρα χαλάρωσης με κάθε 10 λεπτά επαναφορά στη πραγματικότητα που περιλαμβάνουν αγκαλίτσες, κρουασάν, τσίσα, φαγούρα, δεν έρχονται ποτέ τα επόμενα 10 λεπτά...

Το παιδί εξαφανίστηκε... Έτσι απλά... Δεν είναι δίπλα σου, γύρω σου... Η καρδιά παγώνει... Το μυαλό διαλύεται... Καταρρέει η ολότητα... Ιδρώτας, τοξίνες, αδρεναλίνη, νεύρα, ταραχή και απώλεια σαν να σε διαπέρασε λεπίδα κατά μήκος και πλάτος...

Λυγμός, σπαραγμός, έλλειψη οξυγόνου, καμία επαφή με τους γύρω σου... Από την αμέλεια κάποιου, το παιδί σου, το κομμάτι σου, το σπλαχνούδι σου που έχει πάρει την ζωή σου και την έχει αναγάγει σε τέχνη, εξαφανίστηκε...

Ο χρόνος έχει μπει σε slow και fast forward ταυτόχρονα μέχρι ξαφνικά από θέλημα θεού την βλέπεις μπροστά σου να σπαράζει να σε ζητάει και τα μάτια της να γεμίζουν ζωή επειδή με ένιωσε. Εγώ ξαφνικά είχα αέρα στον πνεύμονα... Αίμα στις φλέβες, χτύπο στην καρδιά ! Λόγο ύπαρξης...

Αυτό είναι το παιδί, λόγος ύπαρξης, όταν νομίζεις ότι είναι μπελάς με μύξες… Για όλες τους γονείς που έζησαν την φρικτή εμπειρία να χάσουν το παιδί τους έστω και για 10 λεπτά...

Sofia Katsaouni


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!