Η φυλακή της αυτοεικόνας...

2019-12-15

Το σώμα μας είναι η απόλυτη απόδειξη της ύπαρξής μας, είναι το μέσον των αισθήσεών μας, αυτό που ο Πλάτωνας αποκάλεσε ως «Ναό της Ψυχής». Τι γίνεται όμως, όταν το σώμα μας γίνεται φυλακή; Όταν ακούμε την λέξη «αυτοεικόνα», ποιο είναι το πρώτο πράγμα που μας έρχεται στο μυαλό; Νιώθουμε αγάπη για το σώμα μας και γεμίζουμε αυτοπεποίθηση ή μήπως ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια θάλασσα ανασφάλειας και ντροπής;
Ως «αυτοεικόνα» ονομάζουμε τον τρόπο με τον οποίο ο καθένας αντιλαμβάνεται το σώμα του, άσχετα με το πώς το αντιλαμβάνονται οι άλλοι και με το πώς πραγματικά είναι. Η αντίληψη αυτή μπορεί να επηρεάζεται τόσο από τον χαρακτήρα όσο και από τα προσωπικά βιώματα. Ακόμα και η διάθεσή μας είναι ικανή είτε να απογειώσει την εικόνα που έχουμε για την εξωτερική μας εμφάνιση, είτε να μας κάνει να νιώθουμε αρνητικά. Μερικές φορές, ενδέχεται η διαστρέβλωση της εικόνας μας να εμπεριέχει ακόμη πιο βαθιά ψυχογενή αίτια τα οποία εκδηλώνονται μέσω κάποιων ψυχικών διαταραχών, όπως είναι οι διατροφικές διαταραχές.
Η κοινωνική πραγματικότητα μας έχει δώσει την ψευδαίσθηση ότι η εικόνα, είναι το πιο σημαντικό μέσο για την επιτυχία στην ζωή μας, πως είναι ό,τι πιο σημαντικό για να γίνουμε επιτυχημένοι και αποδεκτοί, σε όλους τους τομείς της ζωής μας, είτε κοινωνικούς, είτε επαγγελματικούς είτε ερωτικούς. Έτσι, βρίσκουμε πολλούς ανθρώπους να πασχίζουν να φτάσουν μια τέλεια εξωτερική εικόνα, και να εξαρτούν κάθε τους προσωπική ευτυχία από την επίτευξη αυτού του στόχου, με αποτέλεσμα να επισκιάζονται όλα εκείνα τα οποία είναι πραγματικά σημαντικά όπως είναι ο νους, η αγάπη που δεχόμαστε από τον περίγυρό μας, οι ικανότητές μας και η αυτοπεποίθησή μας. Χάνουμε την ουσία και αναλωνόμαστε σε δευτερεύοντα πράγματα, όπως είναι η εικόνα, επειδή έχουμε πειστεί ότι αυτή έχει την μέγιστη σημασία.
Ωστόσο, η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας, συνήθως δεν είναι η αληθινή εικόνα που βλέπουν οι άλλοι. Τείνουμε να παραμορφώνουμε τον εαυτό μας στα ίδια μας τα μάτια, όταν κοιτάμε τον καθρέφτη μας. Στην πραγματικότητα, αυτό που κάνουμε μέσω αυτής της παραμόρφωσης, είναι να μεταβιβάζουμε κρυμμένα συναισθήματα: «είμαι αρκετός;» , «αξίζω;» , «μπορώ να τα καταφέρω;» , «φοβάμαι να το αντιμετωπίσω!», «ποιος είμαι στ' αλήθεια;», «γιατί με απέρριψαν;».
Βαθιά ψυχικά ερωτήματα που κουβαλάμε από την παιδική μας ηλικία και καθρεπτίζονται κάθε μέρα στο πρόσωπο και το σώμα μας, ασυνείδητα, χωρίς να μπορούμε να ελέγξουμε τις σκέψεις μας. Έτσι, ξεχνάμε να δούμε τα μάτια μας, τις όμορφες εκφράσεις μας, το γέλιο και την αισιοδοξία που εκπέμπει το πρόσωπό μας, αγνοούμε ότι το σώμα μας είναι μονάχα ένα μέσον, το οποίο μας βοηθά να πορευόμαστε στην ζωή και ότι η δύναμή μας πηγάζει από την ψυχή και το μυαλό μας.
Εάν θέλουμε να ξεφύγουμε από την φυλακή της εικόνας, είναι καλό να ξεκινήσουμε με το να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας καθημερινά ότι η ομορφιά καλλιεργείται από μέσα προς τα έξω. Δεν υπάρχει πραγματικά τέλεια εικόνα, οι εικόνες αλλάζουν ανάλογα με τον χρόνο και το χώρο, αλλά η εσωτερική μας πραγματικότητα χτίζεται και μπορεί να πετύχει οποιοδήποτε στόχο θέσει , εφόσον πιστέψουμε σε αυτήν και δεν ξεχνάμε να την «κοιτάμε» κάθε μέρα στον καθρέφτη.

Ελίνα Σίλοβα

-Πτυχιούχος Κοινωνιολογίας


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.