Η Δευτέρα της Κυριακής!

2018-11-11

Αυτή η Κυριακή καταραμένη αγία μέρα....Την περιμένεις όλη την εβδομάδα για να μην έρθει ποτέ και να τελειώσει πριν πιεις τον πρώτο σου καφέ... Αυτές οι Κυριακές, οικογενειακές, εργένικες, φιλικές, πάντα όμως ήρεμες, με μια φυσική χαλαρότητα, σαν από μόνη της να ρίχνει κυριακόσκονη και να μας κάνει όλους ζεν... 

Νωχελικά πρωινά στο κρεβάτι, χουζούρι, άραγμα στον πανάκριβο καναπέ που αγοράστηκε μόνο για τις Κυριακές -γιατί τις υπόλοιπες μέρες φιλοξενεί επάνω του τσάντες, ρούχα, έγγραφα... Ταινίες, ατέλειωτες ταινίες, όλη η κινηματογραφική σεζόν περνάει από τα απογεύματα Κυριακής μαζί με φαΐ φαΐ μέχρι να σβήσει ο ήλιος... Και κατά τις 7 το απόγευμα, αυτή την τραυματική ώρα, χτυπάει η τσατίλα της Δευτέρας...

Ποσό κομπλεξική αυτή η ημέρα; Θα πεταχτεί εκεί που δεν έχει θέση, μέσα στην Κυριακή να σου θυμίσει ότι η ζωή που ζεις την Κυριακή ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΠΟΥ ΖΕΙΣ!!! Αρχίζει λοιπόν από το χουχούλιασμα άνευ όρων να σε πιάνει ένας πανικός του ελέους... Γραφείο, ραντεβού, λογαριασμοί, η θεία από το Σικάγο, οι γλάστρες του γείτονα, το σκυλί στο χωριό, τα Μπολσόι... τι να κάνουν άραγε; Και όλα αυτά την Κυριακή... ΠΟΤΕ ΚΑΜΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΔΕΝ ΤΑΡΑΞΕ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ... Αλλά η Δευτέρα είναι ένα μπούλινγκ από μόνη της! Εκτός από την Καθαρά Δευτέρα, που είναι η ντροπή των απανταχού κομπλεξικών Δεύτερων ανά τον κόσμο.

Όμως μετά το πρώτο σοκ είναι πάλι Κυριακή... Έχει το βραδινό απολαυστικό μπάνιο, έχει τον ύπνο της ξεκούρασης, έχει ένα κυριακάτικο ποτήρι κρασί που ποτέ καμία Δευτέρα δε θα το απολαύσει... Αλλά έτσι για την αλητεία βάλτε λίγη Κυριακή στη Δευτέρα να καταλάβει ότι αν εμείς θέλουμε, κάθε μέρα είναι Κυριακή... Χάρη της κάνουμε τόσα χρόνια και δε την καταργήσαμε ακόμα... Καλή κυριακάτικη εβδομάδα...

Domino Midas sin


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!